Transcript

Paul Witteman: Ik las in de pleitnotitie van uw advocaat dat u in de jaren dat u bij Philips werkte achthonderd keer aandelentransacties hebt gedaan. Ik zou zeggen, waarom heeft u niet nog meer aandacht aan Philips besteed?

Cor Boonstra: Dat is interessant. Ik heb door de jaren heen 'vermogen' -zo noemen ze dat- opgebouwd.

Witteman: Ja, 110 miljoen gulden, staat in die notitie.

Boonstra: Ja.

Witteman: Dat is niet niks.

Boonstra: Nee, het is ook niet veel.

Witteman: Pardon?

Boonstra: Het is...het is knap - laat ik het zo maar zeggen.

Witteman: Nee even serieus. U zegt: dat is niet veel.

Boonstra: Dat is natuurlijk wel veel. Dat is hartstikke veel.

Witteman: Waarom zegt u dan: het is niet veel?

Boonstra: Omdat ik tegenover die hijgerigheid van 'kijk 'ns even' wel een andere redenering wil zetten.

Witteman: Even down to earth. Die 110 miljoen gulden, als je dat op de bank zet, dan kan je daarvan vorstelijk leven, inclusief die boot in Zuid-Frankrijk. Uw kinderen, uw kleinkinderen kunnen tot in lengte van jaren zorgeloos leven. Waarom zou u dat allemaal doen?

Boonstra: Overigens, de bankrente is abominabel, zoals u weet. 3,8 of 3,6 procent.

Witteman: Ik heb het de laatste jaren niet zo bijgehouden.

Boonstra: Maar zo is het wel. Maar ik had dus ongeveer 35 miljoen gulden in aandelen en obligaties. De rest stond op de bank, gewoon tegen een rente. Ik kan mij met de beste wil van de wereld niet vinden in de omschrijving van een agressieve belegger. Hoewel mijn ABN-Amro-man heeft gezegd: Boonstra is overmatig geïnteresseerd in de markt. Nee, dat was mijn vak.

Witteman: Nee, u was Philips-directeur.