Slingerland

Er zijn in Nederland wel 300000 vrouwen op zoek naar de man van hun leven, vertelt de vriend met wie ik in de brasserie zit. En dat is nu juist zijn probleem. Waren het er maar twee, dan was de keuze niet zo moeilijk. Maar wie van deze 300000 is nu de ware voor hem? Hij kan ze moeilijk stuk voor stuk beproeven.

Stel dat hij nog 25 jaar leeft, wat statistisch voor de hand ligt. Dan zou hij, om ze allemaal te leren kennen, er een kleine 33 per dag moeten ontmoeten. En dan zal je net zien, dat zij natuurlijk pas bij de laatste 33 zit. Want hij heeft vaak pech, los van het feit dat hij kieskeurig en nieuwsgierig is. Als hij bij haar is aangekomen is hij al over de tachtig. Hopelijk leeft ze dan nog. Zo wanhopig is hij dat hij de lof van het uithuwelijken begint te zingen. Echt, dat zou het voor hem een stuk makkelijker maken. Alleen is hij op een leeftijd dat hij zichzelf moet uithuwelijken, ben ik bang. Aan het tafeltje naast ons zitten twee dames, ergens tussen piep en grijs, dus in de voor hem goede leeftijdsklasse. Ik ga maar eens rechtop zitten en kijk hem streng aan.

Oke, zeg ik, je wordt uitgehuwelijkt. Aan een van de twee, meer keuze is er niet. Vergeet die andere 299998. En ik vertel hem van dat Turkse echtpaar van tegen de zestig, dat nu zo gelukkig is. Ik geloof alleen wel dat ze daar lang over gedaan hadden. Was het geen 25 jaar? Daar heeft hij ook al niets aan. Hij klampt zich maar vast aan de statistiek, die hem vertelt dat er gemiddeld acht procent kans is dat de vrouw die hij ontmoet de ware is. Hij heeft al uitgerekend hoeveel koffie hij moet drinken om haar tegen te komen. Nee, ik benijd hem niet. Het lijkt me, nu hij dat zo zegt, ook ondoenlijk om tijdens zoiets als koffiedrinken te weten of dit nu je nieuwe levenspartner is met wie je zoveel gaat delen. Zelf herinner ik me vooral de poging een vrij groot keukenblok twee trappen op te sjouwen in een smalle nieuwbouwwoning, samen met de man die later mijn echtgenoot zou worden.

Dat was twintig jaar geleden. Ik zou niet durven beweren dat zoiets een garantie is, maar toch weet ik dat ik na dat keukenblok geloofde dat de rest ook wel zou lukken. Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst, ik weet het, ik leef daarom maar bij de dag, maar toch. Ga je huis verbouwen, suggereer ik, maak een keuken op zolder. En gooi eerst een paar keer met de dobbelsteen om te bepalen met wie. Drie of vier keer lijkt me mooi genoeg.