Meidagen

Er zijn van die dagen dat televisie je raakt. Vol raakt. Vrijdag was zo'n dag. 'Netwerk' reconstrueerde van minuut tot minuut de moord op Fortuyn via ooggetuige-verslagen, flarden politieradio, journaalbeelden.

We stonden weer even op die parkeerplaats op het Mediapark. Het getroffen lichaam zakte op de knieën en viel achterover. Daar lag het in die onwerkelijke geknakte houding, die het kleiner maakte dan het was. Zij die erbij waren kunnen er nog steeds met moeite over spreken. Je hoefde maar in die ogen van die mevrouw van de beveiliging te kijken -die Fortuyns hand vasthield in die laatste ogenblikken- om opnieuw de volle zwaarte van dit sterven te voelen.

De televisie bleef klappen uitdelen. Nu op zondag. Het begon in de ochtend bij 'Vrije geluiden', bij de oude Russische dirigent die beelden van zichzelf bekeek. Op die beelden was te zien hoe hij, een aantal jaren jonger, de symfonie Romeo en Julia van Tsjaikovski dirigeerde. Toen de passage aanbrak van het liefdesthema schoot de oude man vol. ,,Hoe kan iemand onbewogen blijven bij het horen van deze melodie'', zei hij ter verontschuldiging.

Vroeg in de middag greep de filosoof Roger Scruton me aan met de uitspraak dat de moderne door televisie gevormde mens in een klein schijfje van de tijd leeft. ,,Niets van waarde beklijft. De eeuwen blijven voor hem volledig duister. Onverlichte gangen van waaruit hij dat ene straaltje licht binnenstruikelt.''

Later op de middag was het voetbalverslaggever Kees Jansma die in 'Kunst moet zwemmen' tegen zijn tranen vocht toen een stukje werd voorgelezen uit de roman 'Moederland' van de Servische schrijver David Albahari. Hij kon niet goed uitleggen waarom. Marcel Möring hielp hem. ,,Bij het lezen moest ik soms ook even stoppen en een vinger tussen de bladzijden leggen.''

En weer later weerklonken bij de herdenkingsdienst in de Nieuwe Kerk de woorden van Remco Campert, die over zijn in het KZ Neuengamme omgekomen vader Jan sprak. Zijn stem was vast, maar het kostte moeite. Tussendoor hoorde je zijn ademhaling trillen. Hij las een kort gedicht van zijn vader voor dat eindigde met de regel: 'Er daagt een dag na elke nacht, voorbij trekt iedere wolk'. De zoon haalde even adem en zei ten overstaan van die doodstille kerk: ,,Ik vrees dat deze wolk niet voorbijgetrokken is''.

En nog weer iets later in de avond was het Adam, die brak. Sinds de dood van zijn vrouw Rachel in de vorige aflevering van 'Cold Feet' had hij koppig een dam opgeworpen tegen zijn verdriet, maar op het moment dat zijn zoontje voor het eerst begon te kruipen knapte er iets in hem. De allerlaatste aflevering van 'Cold Feet' eindigde met Adams vertrek -de kleine Matthew op de arm- uit het huis waar hij met Rachel had gewoond.

Ik was alleen thuis en huilde minutenlang -om geen van deze dingen.