Ephimenco

Misschien dat Jezus, volgens huidige maatstaven, een sekteleider was met een nogal fanatieke inborst en een destructieve hang naar de dood als universele waarde van verlossing.

Misschien ook, zoals een stukjesschrijver gisteren in de Volkskrant perfide suggereerde, was hij een latente homo die zich graag met mannen omringde. En misschien is het voorafgaande zo grievend dat je beter een ander discussieonderwerp kunt kiezen. Maar misschien ook zou ik niet onmiddellijk tegen het plafond springen als mijn Turkse kapper, tussen twee knipbewegingen door, deze stellingen in mijn oor zou fluisteren. Misschien zou ik zelfs deze gelegenheid aangrijpen om aan een vergelijkingsonderzoek te beginnen. Wat mijn antwoord zou zijn? Misschien, ja, misschien heb je gelijk, maar er kleefde tenminste geen bloed aan de handen van mijn Jezus. Hij viel nooit vreedzame ambulante handelaren aan om zich hun eigendom eigen te maken en liet nooit honderden mannen onthoofden om vervolgens hun vrouwen en kinderen als slaven te verkopen. Hoe zinnig zou een dergelijke conversatie zijn? Niet bijster constructief denk ik. Maar of ik en mijn kapper, staande tegenover elkaar, oog in oog, naar onze heup zouden grijpen, waag ik te betwijfelen. Toegegeven: als volksvertegenwoordigster had Ayaan Hirsi Ali beter moeten weten. Haar woorden over Mohammed zijn op zijn zachtst gezegd niet bevorderlijk voor haar imago, onhandig en ook niet helemaal juist. Voor de mensen die tot taak hebben haar te beschermen is dit ook nog een rampzalige ontwikkeling: een mogelijke fatwa lijkt niet meer ver weg. We hebben in dit land een ruime ervaring met het uiten van controversiële meningen gevat in een beschermend kader die we vrijheid van meningsuiting noemen. De rubriek 'de Tien Geboden' is als illustratie hiervan een echt juweeltje. Hoe vaak in diezelfde rubriek hebben geïnterviewden zich niet grievend, kwetsend of denigrerend geuit ten aanzien van God, Christus, de Heilige Geest en, nog erger, hele groepen gelovigen in Nederland? Dat Hirsi Ali door beledigde moslims onder pek en veren wordt bedolven hoort bij het spel van de polemiek. Maar dat een heel consortium van organisaties en vooraanstaande individuen om straf en repressie schreeuwt, haar uitsluiting van het politieke leven eist en de criticaster van hun geloof, als in de beste dagen van de Sovjet-Unie, naar de psychiatrische verpleging verwijst, moet alle democraten van dit land, ongeacht hun religieuze overtuiging, tot hernieuwde waakzaamheid dwingen.