Schaatsen bereikt status van korfbal

Eens in het uur kwam er een berichtje door en het was nog nauwelijks te verstaan ook. In de loop van zondagmiddag belde een vriend van mijn ouders. Het was op televisie! Binnen tien minuten arriveerden we, om de slotronden te kunnen zien.

Van der Grift lag driekwart baan achter op Kositsjkin maar hij mocht op de tien kilometer wel een minuut verliezen, verzekerde een krakende stem ons. Hij finishte in iets van 17 minuut 30 en werd wereldkampioen 1961. Het geluk werd compleet toen Rudie Liebrechts als derde eindigde.

Als je gelukzaligheid op de horizontale lijn van een grafiek zou uitzetten en grammen kaviaar op de verticale, dan krijg je een redelijk steil klimmende heuvel die in een ravijn eindigt. De eerste hap is lekker, de tweede tongstrelend, de derde overweldigend, en omstreeks de zevende hap is er plotseling weinig meer aan.

Drie Nederlanders bij de eerste zestien, dat was de luxe in de tijd van Schenk, Verkerk en Bols, met Eddy Verheyen die misschien ook wel tot de laatste zestien zou doordringen. Vier Nederlanders bij de eerste vijf , daar kan geen andere conclusie uit worden getrokken dan dat schaatsen de status van korfbal heeft bereikt. Je keert de krant nog maar weer eens om. Misschien toch een bericht gemist over de kansen van Verstappen om in de Formule 1 terug te komen.

Een zekere Van der Rijst is vijfde geworden. Geweldig, voor hemzelf. Maar het is niet 'typisch Nederlands', zoals zijn ploeggenoten bromden, dat hij nu met vier anderen moet uitmaken wie er aan het WK mag meedoen.

Typisch Nederlands is het om competitie zoveel mogelijk uit de weg te gaan, typisch Nederlands is het om de nummer laatst eer te bewijzen omdat hij 'het toch zo goed gedaan heeft'. O ja, en typisch Nederlands is het om Ritsma en Romme ervan te verdenken dat ze Uytdehaage liever niet aan het WK zien meedoen.