Palazzo di Pietro tikkeltje sinister Nederland

ROTTERDAM - Het bureau van Fortuyn op de begane grond, de 'beletage', is sinds 6 mei 2002 onaangeroerd. Het lijvige Srebrenica-rapport ligt ongelezen op het linkeruiteinde, naast het warmhoudplaatje waarop butler Herman iedere middag een kopje soep neerzette. 'De Eeuw van mijn Vader' van Geert Mak ligt prominent linksvoor. Rechts de laatste opiniepeilingen en een handgeschreven agenda voor die maandag: naar de Kuip, een bezoek aan de krant BN/De Stem en van 15.00 tot 18.00 uur bij Ruud de Wild, live op de radio. De afspraak 'savonds, bij het kiesdistrict Leeuwarden, van acht tot tien, heeft hij niet meer gehaald.

Er is nauwelijks iets veranderd in het Palazzo di Pietro aan het Rotterdamse G.W. Burgerplein, inclusief souterrain en zolder vijf verdiepingen. Voor iedere klus leek hij een andere werkplek te hebben, getuige de talloze bureaus. Het woonhuis is aangekocht door de Haagse vastgoedmagnaat Chris Thünnessen, gefascineerd door Fortuyn. Hij heeft een huisbewaarster aangesteld, verantwoordelijk voor alle werkzaamheden die zij, in overleg met Thünnessen, nodig acht. Zo zijn de slijtplekken op de marmeren vloer van de eerste etage al onder handen genomen, zijn de plafonds hersteld en is de binnenboel opnieuw geschilderd. ,,Met respect voor Pim'', zegt de huisbewaarster. ,,Alles moest precies zo staan als hij het wilde. Daarom hebben we zeker zevenhonderd foto's gemaakt, om alles weer precies terug te kunnen zetten. Zelfs iedere boekenplank is gefotografeerd.'' Binnenkort wordt de buitenboel gedaan.

Een wandeling door Fortuyns huis is een tikkeltje sinister. Zijn ijdelheid weerspiegelt zich in de talloze foto's en portretten van zichzelf. Het Victoriaanse behang, de kroonluchters, zijn liefde voor het woord, van Jeroen Brouwers tot Marx-biografieën, ogen vertrouwd. De talloze fonteintjes in het huis duiden op een obsessie met lichamelijke hygiëne. Al met al smaakvol ingericht, karaktervol maar desolaat.

Thünnessen dubt nog over de uiteindelijke bestemming van het huis. Het huis ís al een museum, maar vanwege de indeling ongeschikt om grote groepen mensen te ontvangen. Toch overweegt hij het huis voor kleine groepen open te stellen.

Ondertussen is de huisbewaarster druk met het uitzoeken van documenten. ,,Pim bewaarde alles'', zegt ze, terwijl ze een dik pak faxen uit een kast haalt. Alles duidt erop dat Fortuyn aan het hamsteren was, voor zijn autobiografie.