Multicultureel samenleven?

Enkele jaren geleden was het aantal Turken en Marokkanen in een klas nog niet zo groot. En bij mij was de kennis over deze medelanders nog niet zo groot.

In mijn klas zat Mohammed. Natuurlijk ging ik ook bij hem op huisbezoek. Nu ging het praatje rond dat moslims niet alleen in de moskee hun schoenen uittrekken. Dus toen Mohammed mij meedeelde dat bij hem thuis de schoenen uit moesten, dacht ik: ,,Aha, dit zal wel een religieuze oorzaak hebben''. Ik vroeg er verder niet naar. Natuurlijk wilde ik mij (in de geest van die tijd) vooral zo goed mogelijk aan onze medelanders aanpassen. Ook mijn schoenen zouden uitgaan.

Nou gaf dat wel enkele problemen. Ik reed motor en droeg lange, zweterige laarzen. Die uittrekken zou niet zo fris zijn. Dus, ik op slippers met de motor op weg. Motorlaarzen in een aparte zak achterop, want op de terugweg naar huis wilde ik mijn veilige laarzen aan.

Bij Mohammed liep iedereen op sokken. Ik paste mij aan. Het gesprek liep moeizaam, broertje van een jaar of 8 moest 'tolken'. Natuurlijk kwam er lekkere thee op tafel en zoete koekjes.

Na een uurtje vertrok ik, ondanks de uitnodiging om mee te eten. Slippers weer aan, evenals motorjas en -broek. Ik reed het dorp uit op zoek naar een plekje om de slippers te ruilen voor de motorlaarzen. Vlak voor een weiland-ingang kon ik stoppen. Onhandig hield ik me aan de motor vast, gleed uit en trapte natuurlijk met mijn sokken in een niet al te oude koeienvlaai. Uiteindelijk ben ik thuis gekomen, m'n humeur beneden vriespunt.

Maanden later ging het niet goed met Mohammed. Ik wilde weer op bezoek, om ditmaal pa de regels van de school uit te leggen. 's Morgens vroeg ik aan Mohammed: ,,De schoenen moeten weer uit zeker?''

,,Tuurlijk meneer, dat doen we allemaal''. In een poging tot een gesprek, vroeg ik deze keer wel verder: ,,Waarom doen jullie dat eigenlijk? Is dat een regel van Allah?'' Waarop Mohammed mij met grote ogen aankeek en zei: ,,Welnee, we hebben pas nieuwe vloerbedekking''.