Vogelpest

In mijn jeugd in Lunteren bestond er ook al vogelpest. Heel veel kippen gingen dood. De kippen die overbleven, waren resistent. Niemand vond het nodig om bedrijven te ruimen. Ik woonde ook in Noord-Holland, daar heerste soms mond- en klauwzeer.

Zieke koeien, of schapen gingen dood, soms werden ze beter. Bij de boerderij stond een bord: 'Pas op, mond- en klauwzeer'. Die melk mochten we niet drinken. Niemand vond het nodig om bedrijven te ruimen. Het is nu vijftig jaar later. Mond- en klauwzeer komt nog steeds voor. Vogelpest ook. Iedereen is bang. Alle bedrijven worden geruimd. Ook als dieren niet ziek zijn. Miljoenen dieren zijn al gedood. (We spreken liever van ruimen, dat lijkt minder erg dan dood maken of vergassen.) Ook hobbyboeren moeten hun vogels laten doodmaken. Waarom dat moet, is niet duidelijk.

Gevaarlijk zijn ze niet, anders zouden de vogels in dierentuinen ook dood moeten. De hobbyboeren moeten hun dieren in een krat aan de kant van de weg zetten, om te worden vergast. De maatregel is verbijsterend en meedogenloos. Nu is er ook Sars, ook een virus, net als de vogelgriep. Iedereen is weer bang. Hoe moet Sars worden bestreden? Stel je voor dat in de krant zou staan: 'Na het eerste geval van sars in Lunteren heeft het ministerie van volksgezondheid besloten om de hele bevolking van het dorp te ruimen.' We zouden dat krankzinnig vinden. Er zou een opstand komen tegen deze nazi-methoden. Toch is het de vraag of het ene niet net zo krankzinnig is als het andere. Werkt de massavernietiging van gezonde dieren beter dan de methode van vijftig jaar geleden? Waarom mag er niet worden ingeënt? Telt de emotie van boeren en hobbyboeren niet? En de rechten van het dier, hoe zit het daarmee? Vijftig jaar geleden liet men de ziektes gewoon uitzieken. De veearts behandelde de dieren, als dat kon. Die methode toonde tenminste respect, voor de dieren en voor de (hobby-)boeren. Als dieren ziek zijn, hebben ze recht op behandeling. Massavernietiging zou niet in ons moeten opkomen.