Racen tegen de beer

Guillaume Depardieu wil harder, altijd maar harder. Motorrijden, dat vindt hij nog steeds leuk. Scheuren over de Seinekades, prinses Diana is niet de enige die er verongelukte. Guillaume kroop altijd dicht op de auto's als ze niet op tijd opzij gingen. Totdat een koffer van een imperiaal afviel en zijn been in tweeën spleet. Zeventien keer hebben ze hem geopereerd, de zoon van Frankrijks lievelingsacteur moest en zou weer kunnen lopen, wat een reclame voor de geneeskunst!

Guillaume (32) is een zoon van de onstuimige beer. Gerard Depardieu, de mooiste lelijke man ter wereld, twee meter in het vierkant, acteur in actiefilms, romantische films, lachfilms, oorlogsfilms en enkele toneelstukken. Tevens wijnboer, restauranthouder, multimiljonair. En een grote klootzak, volgens Guillaume. Vader en zoon spreken niet meer met elkaar, de roddelbladen kluiven nog aan het kadaver van hun relatie.

Guillaume Depardieu wil harder, altijd maar harder. In een van hun laatste verzoeningspogingen gaf hij zijn vader een motor. Om tegen hem te kunnen racen, misschien. Maar tegen de beer valt niet te racen. Hij laat niemand voorbij zijn brede gestalte. Zeker de door drank en heroïne uitgemergelde zoon niet. Guillaume is ook acteur, maar zijn carrière ging niet hard. Hij is altijd een lelijk berenjong gebleven.

In plaats van genezing gaven de artsen hem er een ziekte bij. Tijdens een van de operaties nestelde de stafylokokken aurus zich in het been, een etterige bacterie die zich keihard een weg vreet door bot en vlees. De Depardieu's zijn schuinsmarcheerders, maar met zo'n been lukt zelfs dat niet meer. Tegen de pijn viel niet op te zuipen, Guillaume dreigde tot stilstand te komen.

Al een jaar hield het berenjong zich schuil in een voorstadje van Parijs. Hij ontving de pers in zijn stamcafé om de oprichting aan te kondigen van een belangengroep. Met dat been van hem, met die naam van hem, zou hij gaan vechten voor allen die in het ziekenhuis besmet waren geraakt. In Frankrijk gebeurt dat vaker dan je zou willen geloven.

Talloos bleken degenen die er kennelijk nog slechter aan toe waren dan hij. Guillaume, de lamme, werd bedolven onder de post van lotgenoten, de blinden, die niet zagen dat hij er veel te slecht aan toe was om een ander te helpen.

Harder en harder begon hij zichzelf te vernielen met drank. Geen vader, geen arts kwam aan zijn bed, zijn vrouw en kind waren al vertrokken. Alleen de pers kwam met regelmaat kijken hoe hij erbij lag. ,,Ik wil niet...dat mijn dochtertje...me zo ziet...'', stamelde hij volkomen lazarus tegen de camera. Dezelfde avond was het op de televisie.

Het been heeft hij inmiddels laten afzetten. De artsen in de revalidatiekliniek hebben hem zijn ware probleem keihard voor de voet geworpen. De drank. Je vader kan er tegen, jij niet jongen. Wat moet dat hard zijn aangekomen.

Toen volgde het incident. Een bewonderaar sprak Guillaume op straat aan, Guillaume trok een pistool en schoot. Gericht of in de lucht, in elk geval mis. In de vechtpartij die volgde, brak zijn gloednieuwe prothese. De rechter heeft hem veroordeeld tot negen maanden voorwaardelijk en de verplichting zich psychiatrisch te laten behandelen.