De oppositie

* De linkse vakbond CGIL staat niet alleen in de schijnwerpers als het gaat om protesten tegen ontslagen en andere ellende voor Italiaanse werknemers. De bond geldt steeds meer als een van de weinige politieke krachten die in staat zijn om oppositie te voeren tegen de centrum-rechtse regering van Silvio Berlusconi.

Want de rits politieke partijen die er voor de linkse en iets minder linkse kiezers zijn kwijten zich niet best van hun taak. Onenigheid, botsende ambities en persoonlijkheden maken de politieke oppositie in Italie zwak. Hun leiders worden het over bijna niets eens en in feite worden ze door veel kiezers uitgekotst.

Het vacuüm dat zo ontstaat wordt voor een goed deel opgevuld door de CGIL. Vooral de populariteit van voormalig leider Sergio Cofferati neemt toe. Een echte linkse rakker, die vanwege zijn kleine ogen de Chinees wordt genoemd. Cofferati wil, in tegenstelling tot de gematigde krachten binnen de oppositie, op geen enkele manier onderhandelen met Berlusconi. Die man is volstrekt onbetrouwbaar, daar kan je geen zaken mee doen, is zijn stelling.