Fatale brand Roermond

ROERMOND - Ook de moeder van de zes kinderen uit Roermond die vorig jaar door brandstichting in hun woning omkwamen, moet zich verantwoorden, vinden mensen uit de omgeving van het gezin. De eis tegen de vader, Peter G. (34), die de brand stichtte, was gisteren vijftien jaar en tbs.

,,Hij verdient straf, maar niet zoveel'', vinden vrouwen op de tribune. Onder hen een zus van de moeder, een goede kennis van haar en een moeder van een kind dat bevriend was met een van de slachtoffers. ,,Peter was een goede vader. Hij werkte zich kapot. Als hij thuiskwam was er geen eten en kon hij op de kinderen passen'', vertelt de zus. ,,Zij ging altijd kienen en kwam pas 's nachts thuis. Ze kient nog steeds. Laatst nog, hier bij kienzaal Slieker, moest ze 200 euro betalen.''

De vrouwen onderstrepen, emotioneel, het trieste beeld dat rechtbankvoorzitter W. Bruinsma eerder schetste. Van het gezin dat zwaar in de schulden zat en onder curatele was gesteld; gas, elektra en water afgesloten. Van zeven kinderen met wie het bergafwaarts ging -de oudste zoon zeer onhandelbaar en suïcidaal. G. raakte erdoor aan de drank. Hij werkte hard als vuilnisman, maar bijna al het geld ging naar schuldsanering. De 136 euro per maand voor eten en drinken was niet eens genoeg om er haar goklust en zijn bier van te bekostigen. ,,Ik was bereid niet meer te drinken, als zij maar niet meer ging kienen. Zij hield zich niet aan de afspraak'', zei hij tegen de politie.

In de nacht van 12 op 13 juli belde G. elf keer dreigend met de alarmcentrale. Daar kenden ze hem vanaf 1999. Als vaste melder van loos alarm. Het elfde telefoontje was dit keer serieus. 2.52 uur. ,,De hele kooi staat in de fik. Ik heb een fout gemaakt. Schiet op!'' Beneveld door de drank had hij het jasje van een kind aangestoken. Het vuur had snel om zich heen gegrepen. De brandweer was na melding nummer elf binnen drie minuten ter plaatse.

De jaren ervoor, bleek gisteren, was G. door zijn vrouw en haar vader monddood gemaakt en gekleineerd. Opa was er elke dag. Hij hielp met geld en warm eten, maar bepaalde ook wat er gebeurde. ,,Ik wilde dat ze eens naar mij luisterden'', verzuchtte G. tegen de psychiater.

Door wat zich die nacht in de woning afspeelde, zijn familieleden, buren, en hulpverleners getraumatiseerd. Van de zes kinderen (4, 5, 6, 8, 11 en 12 jaar) -het zevende was uit logeren- waren er vijf meteen kansloos tegen het vuur. Mogelijk had dochtertje Rowena het kunnen redden, als ze van haar moeder uit het raam had mogen springen. Moeder sprong, maar vond dat voor Rowena te gevaarlijk. Het kind moest wachten op de brandweer, met haar hoofd naar buiten. Zo, half uit het keukenraam hangend, werd ze aangetroffen. Dood, dacht een brandweerman en liet het vanwege de hitte zo. Tot ze toch bewoog. Zwaar verbrand werd ze naar het ziekenhuis gebracht. Tegen twee politiemensen stamelde ze vier uur later haar naam en leeftijd nog. Toen stierf ze.

Het Pieter Baancentrum acht G. verminderd toerekeningsvatbaar en de kans op herhaling aanzienlijk. Daarom luidt het advies tbs met dwangverpleging. Officier van justitie R. van Heck nam dit over. Zij wil geloven dat de verdachte niet de bedoeling had zijn kinderen te doden. ,,Anders had ik moord ten laste gelegd.'' De brand rekent zij hem volledig aan. En dat hij zich niet om zijn gezin bekommerde. ,,Hij is weggefietst, zonder om te kijken.'' Verwijten dat de hulpverlening niet alert genoeg op de gezinsproblemen zou hebben reageerd, bestreed ze. Instellingen kregen pas na twee jaar een voet tussen de deur. De ouders zagen het nut er niet van in. ,,Dan is er geen kans op een oplossing.''

Volgens advocate E. ter Meulen-Mouwen zal haar cliënt bij 15 jaar cel in de vernieling raken. Ondanks alles willen hij en zijn vrouw met elkaar door, maar zo lang wil zij niet wachten. Ze bepleitte daarom acht jaar en tbs. Na de zitting rekende zij voor: ,,Acht jaar, dat is in de praktijk vier of vijf, en dan pakweg nog eens drie jaar tbs. Dan komen we uit op een jaar of zeven, acht.''