*

 

Schouten

Rob Schouten − 03/01/03, 00:00

2 januari, de dag dat ik dit schrijf, is buiten kijf een van de opmerkelijkste exemplaren van het jaar. Na een incubatietijd van een etmaal begint pas dan het nieuwe gevoel écht. Voor het eerst een krant met 2003 erop, de parkeermeters beginnen weer te gloeien, de rolluiken worden opgetrokken voor de aankopen dit jaar. 'Politici willen niet meer door elkaar schreeuwen', kopt de krant bij wijze van braaf voornemen en overal rollen demonstratief kale kerstbomen van vorig jaar over de straat.

Dat jonge, prille, wie weet veelbelovende gevoel duurt maar heel even, over een week is het weer weg en hoeven we vrienden en kennissen al geen gelukkig nieuwjaar meer te wensen. Waarover schreef ik vorig jaar? Hoe ik op nieuwjaarsnacht de eerste euro's uit de automaat toverde. Het jaar daarvoor? Freeks oudejaarsconference. Begin 2000: het gevoel van de millenniumwende.

Eerbare onderwerpen maar met een korte houdbaarheidsdatum. Wat zal 2003 ons brengen? (Ik zie het mezelf opschrijven: wat zal 2003 ons brengen? Misschien had ik toch dominee moeten worden). Geen flauw idee, stompzinnige vraag. Ik heb zojuist mijn New York-kalender van 2002 weggegooid, op de laatste pagina stonden nog fier en vanzelfsprekend de Twin Towers, want het ding was vóór 11 september 2001 gedrukt. Zo ongeveer kijken we steevast tegen de toekomst aan, alsof de 11 septembers nog niet gebeurd zijn. Met een geroutineerde oogopslag, ietwat sloom bijna, omdat we al zo vaak nieuwe jaren hebben meegemaakt. Zou 2003 misschien een priemgetal zijn, vraag ik me af omdat ik me verder over dit jaar zo weinig concreets kan voorstellen. Het lijkt me niet één twee drie deelbaar. Maar ik heb geen zin om het uit te zeven, jaren trekken zich bovendien weinig van hun wiskundige habitus aan. Eigenlijk is het allemaal een soort dralen, koffiedrinken voor het werk, eerst pen en papier rechtleggen voordat je begint, stof wegblazen van een boek dat je wilt lezen. Ik vraag me af hoe ze een eeuw geleden begonnen, 1903, zo'n jaar dat niemand zich heugt. Of 1803, ook onmemorabel. Pas later kwam de eeuw op stoom, de slag bij Waterloo, de Eerste Wereldoorlog. Zo'n dag is 2 januari, er hangt vast iets in de lucht maar geen mens weet wat. Nou ja, 3 januari misschien, de dag waarop dit in de krant staat.

mailIcon print |