Lenig dankzij hond en rommel

Om drie uur 'smiddags laat ik mijn hond uit; een wandeling van een uur. Ik ben zestig en ik loop een traject van ongeveer vier kilometer in een in de jaren zeventig gebouwde en ruim opgezette wijk aan de zuidkant van Roosendaal. Er staan huizen, scholen, wat kantoren en in het midden een winkelcentrum.

Er is volop groen hier. Ik voelde me steeds geïrriteerder door het zwerfvuil op mijn weg: overal blikjes, flesjes, zakjes, rommeltjes, krantjes en dingetjes. Ik besloot er iets aan te doen. Mijn eerste poging was een brief naar de gemeente. Het resulteerde in een vriendelijke brief terug, maar het zwerfvuil bleef. Toen kwam de inspiratie. Mijn wandeltraject ziet er ongeveer uit als een vierkant: een kilometer oostwaarts, dan een kilometer naar het zuiden, dan omgebogen naar het westen en de laatste kilometer in noordelijke richting naar huis. Ik loop langs groengezoomde fiets- en wandelpaden, door twee ruime parken en langs een beek. Ik ben begonnen mijn weg naar het oosten schoon te maken; ik nam een tas mee en ruimde blikjes, flesjes, zakjes, rommeltjes krantjes en dingetjes op. Al vanaf de eerste dag zag ik verandering. Omdat ik lang ben, moet ik me flink bukken bij het oprapen. Dat en het rukken van de hond aan de lijn maken de hele operatie tot een gezonde gymnastiek. Ik leegde mijn tas een paar keer in de daarvoor bestemde bakken onderweg. Na een week volhouden was mijn oostelijk pad een plaatje, en kon ik in de tweede week het traject in zuidelijke richting aan mijn werkzaamheden toevoegen en zo wekelijks verder tot na een maand mijn hele wandeling een plezier was voor het oog. Nu wandel ik al maanden zonder ergernis met mijn hond. Wel blijf ik dagelijks opletten en vul mijn tas een of twee keer met zwerfvuil. Ik maak me niet meer boos, schrijf geen brief aan de gemeente en scheld niet binnensmonds op allerlei gespuis. Zie ik iemand iets weggooien, dan denk ik niet meer 'jou zal ik hebben', maar 'dat zal ik hebben'. Mijn hondje kwispelt en ik blijf er lenig bij. Zo kan het dus, maar of het zo moet?