Ambitieuze plannen Team Oranje

De laatste bridgerubriek van 2003 is altijd een uitstekend moment om even terug te blikken op het afgelopen jaar. De belangrijkste gebeurtenis is misschien wel de oprichting van Team Oranje, het starten van een kernploeg op semi-professionele wijze. Het plan oogde zeer ambitieus, maar nu de eerste succesjes geboekt zijn, maakt scepsis ruimte voor optimisme.

Aanvankelijk leek het namelijk niet zo voorspoedig te gaan en tot overmaat van ramp overleed afgelopen voorjaar heel plotseling trainer Henk Schippers. Al werden in die eerste helft van dit jaar, toen het nog kernploeg oude stijl was, veel fouten gemaakt, het was een nuttig leerproces. Zo waren de trainingen te fragmentarisch en inefficiënt, was er weinig kruisbestuiving tussen paren onderling (onvoldoende teamgeest), was de opzet te vrijblijvend, was de beschikbare tijd van de spelers onvoldoende en was het budget te krap.

Na de zomer ging het licht voor 'plan Stam' definitief op groen en werd op alle fronten vooruitgang geboekt. Inmiddels trainen vijf paren elke vrijdag (werkgevers van spelers krijgen hiervoor een vergoeding) en worden daarbij systeemtechnisch ondersteund door de vermaarde Poolse international Krzysztof Martens. In Monaco hebben Jansma-Verhees en Muller-De Wijs een goede prestatie afgeleverd door derde te worden in de transnationals.

De lange-termijndoelstelling is niet de minste: in 2006 de Bermuda Bowl (cup die de winnaar van het WK ontvangt) terug te halen naar Nederland. Om hier aan deel te mogen nemen moet hiervoor bij het EK in Malmö (juni 2004) een plaats bij de eerste vijf gehaald worden. Tot aan het EK staan er nog een paar zware oefenpartijen en diverse grote toernooien op het programma, waaronder deelname aan de Spring National in Reno (VS).

De Nederlandse vrouwen hebben een zeer succesvol jaar achter de rug. Op het EK in Menton werd een zilveren medaille gehaald, op het WK in Monaco een bronzen. Toch is ook daar de Ed Franken, de bondscoach van de vrouwen, niet zonder zorgen. Topinternational Marijke van der Pas vindt het mooi geweest en stopt met het spelen van grote internationale kampioenschappen. Op zich kan haar partner Bep Vriend een hernieuwd partnership gaan vormen met Carla Arnolds (die bij het WK inviel voor de van een bevalling herstellende Femke Hoogweg). Van een noodsituatie is dus nog geen sprake, maar gezien de minimale doorstroming bij de vrouwen, is vers bloed wel wenselijk.

Nu al is zeker dat we in de MK viertallen niet dezelfde kampioen krijgen als het vorige seizoen. De Lombard (Rotterdam) winnaar van 2002-2003 heeft zich net niet weten te kwalificeren voor de halve finale. Dat mag op zich een verassing genoemd worden, want met Muller-De Wijs en Drijver-Schollaardt hebben ze twee kernploegparen in de gelederen en Ramondt-Westra zijn ook niet de geringste. Het beslissende spel lag als volgt (zie diagram 1).

West Noord Oost Zuid

Westra Ram.

- - - 1

pas pas 2 pas

2 pas 3 pas

4 pas pas pas

Misschien had Westra beter direct 3 (en oost 4) kunnen bieden, dan komt zuid misschien met B uit. Door het 3-bod zag zuid van de klaverenstart af en kwam hij uit met A en speelde ruiten na voor de heer op tafel, Ramondt deed een schoppen weg. Er dreigden nu drie verliezers, twee in schoppen en één in klaveren. Met open kaarten is de winnende speelwijze makkelijk te zien. Troef een ruiten, trek de troef en speel H en klaveren naar de tien. Zuid komt met B aan slag en mag of de schoppen spelen waardoor H een slag wordt of in de dubbele renonce. In de praktijk was het allemaal veel lastiger. Stel dat zuid een 5-1-4-3 verdeling heeft. Dan moet de leider gewoon AH spelen en zuid ingooien met de derde klaverenronde. Uiteindelijk deed Ramondt het verkeerd, hij speelde AH en klaveren na, waardoor noord aan slag kwam met V en door de H heen kon spelen. Een lastig spel, waarin Ramondt niet de enige was die het verkeerd raadde: vier van de twaalf leiders gingen down, vijf boden de manche niet en drie leiders maakten 4, waarvan één zelfs met een overslag.

't Onstein 1 wordt trouwens ook niet de nieuwe viertallenkampioen, sterker, ze eindigden zelfs op de twaalfde en laatste plaats en degraderen. Een onthutsende ervaring voor Jansma-Verhees, hoewel de problemen voornamelijk lagen bij hun nevenpaar Maas-Oltmans. Erik Oltmans werd noodgedwongen uit het team gehaald, waarna Maas verder moest met invallers. Dit had een negatieve invloed op het zelfvertrouwen van Jansma-Verhees, zoals dit spelletje uit het slotweekend laat zien (zie diagram 2).

West Noord Oost Zuid

Verhees Jansma

- - 1 pas?

2 1) pas 2 2) pas?

2 3) pas pas ???

1) relay

2) Minimale opening

3) 3 krt , 9-11 punten

Had u als zuid nog wat ondernomen?

Jansma kon het niet laten en kwam erin met doublet. Hierop zat Verhees in het nauw. Hij besloot tot 3, dat een onspeelbaar eindcontract bleek te zijn. Verhees ging roemloos -3 (-300), terwijl het nevenpaar 3 mocht verdedigen, dat er makkelijk in zat (-110).

De schade was -410, 9 imp's. Een aaneenschakeling van verkeerde/ongelukkige beslissingen leidde tot dit slechte resultaat, iets dat hen zeker niet was overkomen als ze blakend van zelfvertrouwen aan tafel hadden gezeten.