Top 10 Sandra Kooke

1. Henry Purcell: Dido and Aeneas. Le Concert d'Astrée olv Emmanuelle Haïm. Virgin 545604-2

2003 was het jaar van violiste Janine Jansen. Haar eigen kamermuziekfestival vond voor de eerste keer plaats, ze speelde in the Proms in Londen, won de Nederlandse Muziekprijs en -last but not least- bracht haar eerste cd uit bij Decca, wat haar naam in één klap tussen andere jonge grootheden als Lisa Batiashvili en Hillary Hahn zette. Qua repertoire is de cd niet interessant genoeg om haar muzikale kwaliteiten tot hun recht te laten komen, maar als belofte voor de toekomst is de betekenis van deze cd groot. Hillary Hahn is bijna even oud als Jansen. Hoewel ze minder sensueel en elegant speelt dan Jansen is zij een verbluffend muzikaal wezen, zoals ze bewijst in Mendelssohn en Sjostakowitsj. De kwaliteiten van barokvioliste Rachel Podger kenden we tot nu toe van Bach. Haar Vivaldi-cd is van hetzelfde niveau. 2003 was een uitstekend pianojaar. Hoewel de platenmaatschappijen steeds minder cd's uitbrengen en de luisteraars hun favoriete repertoire al dubbel in de kast hebben staan, mogen de grote pianisten nog altijd het standaardrepertoire opnemen. Beethoven, Grieg, Schubert, Chopin, Brahms: je kunt je afvragen of het nodig is de zoveelste versie van Schuberts late sonates of van Griegs pianoconcert op cd te zetten. Gelukkig zien de platenmaatschappijen in dat het belangrijk is dat goede pianisten hun opvattingen over muziek kunnen uitdragen. Jevgeni Kissin en Murray Perahia behoren al jaren tot de paradepaardjes. Voor allebei is 2003 een topjaar, gezien deze opnames. Stephen Kovachevich is al lang bezig met het opnemen van Beethovensonates. Zijn vertolking van de Hammerklaviersonate en de Bagatellen is eigenzinnig, maar hij boeit van begin tot eind. Leif Ove Andsnes speelde het pianoconcert van zijn landgenoot Grieg verbazingwekkend fris en oorspronkelijk, daarbij geholpen door dirigent Mariss Jansons en de Berliner Philharmoniker. Paul Lewis is de dark horse van dit lijstje. De dertigjarige Engelse leerling van Alfred Brendel speelt zo mooi Schubert, dat hij wat mij betreft zijn leermeester heeft ingehaald. De simpele doch doeltreffende baslijnen van Henry Purcell ontroeren altijd. Het verhaal van 'Dido and Aeneas' heeft hij zo mooi getoonzet, dat een nieuwe opname altijd interessant is. Deze van dirigente Emmanuelle Haïm, le Concert d'Astrée en solisten Susan Graham en Ian Bostridge sprankelt en straalt.