Nieuwe gezelligheid, oude mode en jonge mannen

Hoe ziet de wereld eruit op de drempel van het nieuwe jaar? Niet zo vrolijk. Het is duur, druk en guur buiten. We smachten naar de warmte van het fornuis en naar de rust van het platteland. De modewereld blikt nog eens weemoedig terug op de jaren tachtig en wacht op actie van de retropunkertjes. Is het dan alles nostalgie wat de klok slaat? Nee, in de man-vrouwverhouding zit nog steeds beweging. Voor haar een jonge minnaar, voor hem een antirimpelcrème.

Uit is uit. Uit eten, uit drinken, naar de bioscoop, we vinden het nog wel leuk maar het is onbetaalbaar geworden. Omrekenen naar de oude gulden is weliswaar weinig hip, maar stiekem doen we het nog steeds. En schrikken we ons voortdurend een ongeluk. Als we al gaan stappen moeten we thuis eerst stevig indrinken, om de kosten wat te drukken.

Je mist ook niet veel als je thuis blijft, praten we elkaar aan. Scheldende taxichauffeurs, bedelende illegalen en voor je het weet heb je een mes op je keel. Of vliegen op klaarlichte dag de kogels om je oren. Bovendien is het overal verschrikkelijk druk, al heeft de recessie de rijen voor de kassa van de Albert Heijn wel lekker uitgedund.

Nee, de lichten van de grote stad flonkeren opeens een stuk minder en de jachtige mens, uitgespeculeerd en uitgefeest -of gewoon blut- richt zijn blik naar het platteland. Daar is het leven veilig en simpel. Daar trek je de verse groenten zo uit de tuin en hoeft de achterdeur niet op slot.

Het landleven is in, ook in de stad. Vanuit het niets ronkten het afgelopen jaar opeens de sports utility vehicles de straten binnen. Deze hippe opvolgers van de stationcar ploegen moeiteloos over een modderige landweg. Die heb je in Nederland natuurlijk nergens meer -en als ze er nog zijn mag je er niet rijden- maar het geeft wel een lekker landelijk gevoel om ermee naar de supermarkt te gaan. In Amsterdam worden deze luxe-tanks al P.C. Hooft-tractors genoemd, naar de dure winkelstraat waar de clientèle zich bij voorkeur in zo'n wagen verplaatst. Schampend langs de Amsterdamse paaltjes, want het is wel even wennen, zo'n grote wagen in plaats van het afgedankte sportwagentje.

Ook in huis zijn de nodige aanpassingen nodig om het landleven binnen te halen. De gepolijste designkeuken, die we rustig lieten glimmen terwijl we buiten de deur gingen eten, moet plaatsmaken voor de gezellige woonkeuken of, in een hippe benaming, de 'keukenkamer'. Het gezin moet terug om een grote tafel. En bij gebrek aan een gezin worden er vrienden en vriendinnen opgetrommeld.

Als voorbode van deze nieuwe gezelligheid trok dit jaar de geur van vers brood door Nederland. Opeens had iedereen een broodmachine. De volgende aanschaf is wat kostbaarder, maar essentieel voor de keukenkamer: een enorm fornuis (van een merk als Boretti) met diverse ovens, warmhoutvakken, zes gaspitten én een wokbrander. Uit eten hoeft niet meer als je zelf de meest exclusieve recepten in elkaar kan knallen. En dat kunnen we, met een beetje hulp van kookgoeroes

Jamie, Donna en Nigella. Zij letten niet meer op de calorieën, wel op de kwaliteit. Dat biedt perspectieven voor een doorstart van de biologische groentetas. Niet dat we ons nog druk maken om het milieu, maar groente van eigen bodem smaakt zo naar traditie.

Ook de keuze voor vlees van blije varkens en koeien heeft weinig met liefde voor de natuur te maken, maar alles met onze gemoedsrust. Na alle ellende met dierziekten en ruimingen zouden we het liefst vegetariër worden, maar dan beperk je je wel erg qua kookexperimenten. Bovendien, op het platteland draaien ze zo'n blij scharrelend beest toch ook zonder pardon de nek om? Geeft niks, als het maar een goed leven heeft gehad.

Om in de stad zo'n gelukkig dier van dichtbij te volgen heb je alleen een internetaansluiting nodig. Je adopteert een kip en volgt, via de webcam, hoe het beestje genoeglijk tokkend de eitjes legt die je aan het eind van de maand krijgt thuisbezorgd. Zo komt het platteland reukloos de huiskamer binnen.

Een huiskamer die niet langer minimalistisch is ingericht. Less is absoluut niet meer more in het interieur, het is eerder hoe meer hoe beter. Weg met de voorzichtige natuurtinten, we mogen weer in kleur leven. Haal de gehate behangtafel maar van zolder, want we gaan de zorgvuldig wit gelatexte muren weer bekleden. De trend is nostalgisch. Wie durft plakt wilde jaren-zeventig-motieven op de wand. Wie daar heel nare jeugdherinneringen van krijgt kiest voor een bloemetjesmotief. Ook qua meubels kun je de jaren zestig en zeventig nog eens overdoen, maar het mag ook lekker barok, met veel rood, fluweel en goud. Als het binnen maar weer knus wordt.

Het ouderwetse bordspel was het favoriete geschenk van Sinterklaas dit jaar. Lekker met z'n allen ganzenborden of monopoly-en. Nostalgie verkoopt -we laten ons er zelfs de deur mee uitlokken. Film- en theatermakers weten dat en bliezen Pietje Bell,

Hamelen, Pipo en Floris nieuw leven in.

Maar verder wachten we, verscholen achter de vlechtheg, het einde van de recessie binnen af. Het wordt verpletterend gezellig in Nederland.