Multicultureel samenleven?

Wij hebben een Chinese schoondochter -uit Hongkong. (,,Dat is wel zuur voor uw zoon', zeiden Amerikaans-Chinese kennissen, ,,Hongkong-Chinezen zijn workaholic.') ,,Eigenlijk', zei ze in het begin een keer tegen me, ,,ben ik u totale gehoorzaamheid verschuldigd.' Niet dat ze dat van plan was -als succesvolle zakenvrouw zag ze niets in de ideeën van een niet zo materialistisch ingestelde schoonmoeder (domineesvrouw).

Bovendien had ik een onvergeeflijke fout: van mijn vijf kinderen waren er maar twee getrouwd. Dat lag volgens haar aan mijn opvoeding, vooral van de twee dochters. Bovendien: nu ze volwassen waren deden we er ook niets aan en we hadden ook geen begrip voor pogingen van haar kant om aan deze ongewenste situatie een eind te maken.

Toen mijn zoon en schoondochter hun tweede kind hadden gekregen, kondigde onze jongere dochter en haar vriend op de 'baby-party' aan dat ze gingen trouwen. De vreugde-kreten van onze schoondochter logen er niet om. De voldoening dat 'die nu onder de pannen is' was hoorbaar. Het is mij tot op heden niet duidelijk of zij dacht: één minder waarvoor wij een zekere verantwoordelijkheid hebben als vader en moeder er niet meer zijn.