Onbezonnen kiesgedrag

De laatste twee verkiezingsuitslagen hebben laten zien dat 'men' zich laat leiden door de charme van een partijleider en de gouden beloftes om zoveel mogelijk stemmen te krijgen.

Laat ik beginnen met de verkiezing in 2002, waar de partij van Pim Fortuyn een grootse overwinning wist te bereiken, door het simpele feit dat hij de feiten bij de naam noemde. Hij wist de meute met duidelijke taal te vertellen wat allang bekend was, maar waar een taboe aan was verbonden, gecreëerd door de bestaande politiek. Voeg daarbij zijn charme en het verhaal is rond. Zijn tragische dood heeft ertoe bijgedragen dat zeer veel mensen hun stem hebben uitgebracht op deze man. In veel mindere mate zijn deze kiezers uitgegaan van zijn partijprogram. Men liet zich leiden door emotie en massahysterie. Dus onbezonnen kiesgedrag. Nu de verkiezing 2003. De PvdA die bij de vorige verkiezing de helft van de zetels kwijtraakte, zat dit keer behoorlijk in de lift. Het gekke is dat het partijprogramma niet veranderd is en alles bij het oude bleef. Toch die grote stijging. Dat kwam door het nieuwe gezicht van Wouter Bos, dat op veel mensen zeer sympathiek overkomt en vertrouwen inboezemt. Hier wordt alweer bewezen dat de kiezer afgaat op uiterlijk en welbespraaktheid en niet op het partijprogramma.