Begrotingstekort

Politici uit kamp A zeggen: we moeten in 25 jaar de staatsschuld aflossen, daarom moeten we in 2003 en 2004 flink bezuinigen.

Politici uit kamp B zeggen: er zijn juist nu zoveel dringende zaken die geld kosten, dat er in 2003 en 2004 niets anders op zit dan een groter begrotingstekort te accepteren. Beide standpunten lijken elkaar uit te sluiten, maar misschien is er toch een compromis mogelijk. Stel, we belasten ons nageslacht met een tekort van 1 procent in 2003 en 2004; ook kamp A ziet geen mogelijkheid nog meer te bezuinigen. We voegen daar nog 1 procent extra aan toe, waardoor het totale tekort oploopt tot 2 procent. Deze 1 procent extra is een apart potje, bedoeld voor nuttige investeringen, zoals achterstallig onderhoud van het spoorwegnet, investeringen in kenniseconomie (onderwijs), vermindering van bureaucratie, aankoop van natuurgebied. En wat belangrijk is: zowel de politici uit het A- als het B-kamp beloven, dat deze 1 procent extra wordt afgelost tussen 2005 en 2009, dus niet door ons nageslacht maar nog door onszelf. De gok bij deze constructie is, dat de economie in de jaren 2005 tot en met 2009 weer is opgeveerd, zodat deze extra aflossingen niet al te veel pijn doen.