Alles kan, maar wie sjoemelt vliegt eruit

Darts gooien op je werk, biljarten, een computerspelletje spelen, thuisblijven? Het kan bij Interpolis. Als de afdeling het doel maar haalt. Een primeur, zegt de Tilburgse verzekeraar. Aanwezig? De lunch afgerekend? Op vakantie? Geen baas die het controleert.

TILBURG - Wie in het roze gebouw de imposante ontvangsthal binnenkomt, zal gauw concluderen dat het geen wonder is dat de premies zo hoog zijn. Design, duur materiaal, luxe licht, kunst; het schijnt niet op te kunnen.

,,Schijn bedriegt. Het levert ons juist geld op'', zegt Kick van der Pol, lid van de hoofddirectie.

In 1996, bij het gereedkomen van het 22 etages tellende hoofdkantoor, introduceerde Interpolis de flexibele werkplek. Niemand had nog een eigen bureau.

En in de nieuwe, binnenkort te openen vleugel gaat het nog veel verder. Het kantoor -eigenlijk mag het geen kantoor meer heten- is opgesplitst in in elkaar overlopende woon-werk-sferen, ontworpen door zeven kunstenaars.

Enige voorwaarde was dat ze zich hielden aan het concept dat in elke ruimte gewerkt, vergaderd, ontspannen en gegeten kan worden.

Met als resultaat zeven 'clublokalen', waarvan nu het Steenhuis, het Weefhuis, het Spoorhuis en het Boshuis klaar zijn. De ontwerpen zijn ongewoon, maar functioneel. Er is een inspirerende knalrode brainstormkamer met honderden kleine felle lichtjes. Om tijdens een vergadering snel consensus te bereiken zijn er maagdelijk witte ruimtes.

In het Boshuis, een ontwerp van Piet Hein Eek, is veel sloophout verwerkt. In het Weefhuis van Bas van Tol vallen vooral de veelkleurige vloerbedekking en de wand van zijdezachte koorden op.

Alleen ontwerpster Ellen Sander ging volgens het bedrijf iets te ver met haar voorstel om in een vergaderruimte gras te zaaien. Als compromis ligt er nu hoogpolig tapijt op tafel.

Het Steenhuis van kunstenaar Marcel Wanders is tot nu toe het populairst. Er wordt vergaderd, met klanten getelefoneerd, of gegeten in een soort open zwerfkeien. Waar je gaat zitten, maakt niet uit. Wie spontaan een laptop nodig heeft, krijgt er een uitgereikt. En iedereen heeft een mobiele telefoon.

Ook is er in elk clubhuis een buffet. Maar betalen bij een cassière is er niet bij. Afrekenen gebeurt in goed vertrouwen, per chipcard.

Door werknemers het volledige vertrouwen te geven, tele-werken te stimuleren en hen in Tilburg een inspirerende werkplek te bieden, wordt in vergelijking met een traditioneel kantoor veel geld bespaard.

Van der Pol: ,,Doordat veel wordt getelewerkt, kan met 30 procent minder werkplekken worden volstaan. Het oude restaurant met 1500 plekken is opgedoekt. Dat stond 22 uur per dag leeg.''

De winst van de nieuwe formule wordt geïnvesteerd in verdere verbetering en aankleding. ,,Er wordt efficiënter gewerkt. Het ziekteverzuim ligt beneden de 5 procent en de afgesproken resultaten worden gehaald. Eigen verantwoordelijkheid stimuleert meer dan orders van bovenaf.''

Maar voor wie toch fraudeert, zijn de gevolgen bikkelhard. ,,Wie ook maar een beetje sjoemelt, vliegt er uit. Dat geldt voor het personeel en ook voor de klanten. Al is het nog zo'n goede.''

,,Je zou niet zeggen dat hier gewerkt wordt, hè'', zegt een werkneemster in het Spoorhuis, dat nog het meest weg heeft van een treincoupé. Ze leest op haar gemak de krant. De taferelen in de nieuwe vleugel lijken dan eens op een commercial, dan weer op een maquette van een appartement. Heel wat anders dan de kantoortuin van de jaren zeventig. Meer een trefpunt. Bloeien er veel Interpolis-romances opt

Directeur Van der Pol: ,,Dat aspect is nog niet onderzocht. Inderdaad: er lopen hier veel kanjers rond.''