Het Frans Bauer-jaar

Het is een feit: 2003 was het jaar van Frans Bauer.

Houd u vast: zijn nieuwste cd ''n Ons geluk' staat op de derde plaats van de Album Top 100. Ook de single 'Heb je even voor mij' is een wild succes: vier weken op nummer 1 in de hitparades, en goed voor een derde plaats in de Mega Top 100 (best verkochte singles van het jaar). Daarbij vulde de volkszanger tien keer een uitzinnig Ahoy' tot de nok. Ook de achtdelige reality-soap 'De Bauers', over het dagelijks leven van Frans en de zijnen, voorzag in een behoefte: de afleveringen waren telkens goed voor zo'n 2 miljoen kijkers. Reden voor RTL om aan de vooravond van Kerstmis er twee edities van 'Kerst met de Bauers' tegenaan te gooien.

Het kan niet op. Frans Bauer (29) is er zelf beduusd van. ,,Dat dat allemaal gebeurt, dat dat kan. Onbegrijpelijk'', vertrouwde hij de media de afgelopen maanden toe.

Maar Frans is er de man niet naar om lang stil te staan bij de diepere achtergronden van het succes. Liever geniet hij ongecompliceerd van zijn sterstatus, waarvoor hij als schoolkind de basis legde. Op 9-jarige leeftijd ontdekt hij op een langspeelplaat het telefoonnummer van een muziekstudio, die hij vervolgens maandenlang platbelt om uiteindelijk op eigen kosten een single-tje te mogen maken. Daar gaat hij de boer mee op. Van de opbrengsten wordt een nieuwe persing bekostigd. Jarenlang houdt de kleine, dappere Frans dat vol, totdat hij in '92 -19 jaar oud- een contract bij de platenmaatschappij krijgt.

Hoewel de landelijke radiostations niks van Bauers schlagers willen weten, is hij thans ettelijke gouden en platina platen verder. Maar omzien in wrok is niks voor Frans. Liever is hij de lokale en regionale stations die hem wél draaiden dankbaar, net als alle fans die altijd bij hem kunnen blijven aankloppen. In drommen wachten ze hun idool bij aanvang van de concerten op voor een sprankje aandacht. En ook bij zijn huis in Fijnaart schijnen ze zelden nul op het rekest te krijgen.

In het Brabantse Fijnaart houdt Bauer er met zijn vriendin Mariska en hun twee zoontjes bij voorkeur een eenvoudig familieleven op na. Hun woning staat op een steenworp afstand van het woonwagenkampje waar hij groot werd. De zanger is zijn eenvoudige roots trouw gebleven. Ware luxe is er uit den boze. Wel zijn er twee ijskasten en twee vriezers, zodat het gezin en alle aanloop altijd wat te schransen hebben. Een Michelin-restaurant? Frans heeft er niks mee, liet hij Nieuwe Revu weten. ,,Mijn banden zijn van Michelin, dat vind ik wel genoeg. Ik ben de Van der Valk-artiest. Daar voel ik me happy, daar ken ik de kaart uit mijn kop.''

Ondanks al het klatergoud is Frans Bauer -zoals Nederlanders dat zo graag zien- een heel gewone jongen gebleven. Daarbij een heel gewone jongen die alles altijd van de positieve kant bekijkt. Wie zich aan hem overgeeft, doet even niet aan wereldleed. Smartlappen zal Frans dan ook nimmer op zijn repertoire zetten. Jongetjes die na een auto-ongeluk met één been verder moeten, nee bedankt. Bauers vaste tekstschrijver Emile Hartkamp dicht over sterren aan de hemel, rode rozen en -oké- soms ook wat tranen, maar die worden spoedig gedroogd. Zoals in 'Eens schijnt de zon':

Eens schijnt de zon

En heb je iemand om je heen

Alles is voorbij

Ben je niet langer meer alleen.

Hoop, geluk en liefde, dat zijn de dingen waar Frans uit Fijnaart voor gaat. En velen met hem.