opgetekend

,,Ze hebben de scheepsbel al gejat'', roept een vrachtwagenchauffeur - vaste klant, zo te horen - tegen een man in gevechtstenue, wiens functie onduidelijk is. ,,Het grote rausjen is begonnen'', zegt de chauffeur. Hij staat achter me in de rij aan het buffet van de Koningin Beatrix, de ferry tussen Vlissingen en Breskens.

Even snel een broodje kroket en een kopje koffie, nu het nog kan. Op het voordek is het dringen geblazen. Voetgangers en fietsers willen nog een keer gratis meevaren. ,,Mijn zoon zei het al'', vertelt een bejaarde vrouw', ,,het is nog nooit zo druk geweest op de veerboot. Als dat maar goed gaat, zei hij nog, straks gebeurt er nog wat. De kleinkinderen zullen het missen. Voor hen was het altijd een uitje. En als je op de boulevard in Vlissingen stond, was het toch altijd een vertrouwd gezicht.'' Haar man is minder emotioneel. De nuchtere Zeeuw tuurt door zijn verrekijker. ,,Ach, de boot blijft nog wel een tijdje varen. Zonder auto's, maar met de fiets kunnen we nog over. Dat kost voortaan wel veel geld, maar dat plezier gun ik mezelf nog wel een keer.'' Met de zelfontspanner nemen kleinzoon en grootvader van zichzelf een foto. Lachend tegen het zonlicht, leunend tegen de reling. Afscheid van een stukje maritieme geschiedenis.