'Een kind zoekt altijd naar een oplossing'

Met zijn nieuwe film 'Valentin', die op het afgelopen Nederlands Filmfestival werd bekroond met het Gouden Kalf voor de Beste Regie, is de Argentijnse regisseur Alejandro Agresti (41) weer terug in Nederland. Een interview.

Bij First Floor Features, het Amsterdamse kantoor van co-producent Laurens Geels, heerst een opgetogen stemming. Alejandro Agresti is zojuist teruggkeerd van een bezoek aan New York, en hij heeft goed nieuws.

De onderhandelingen met Harvey Weinstein, de machtige baas van Miramax die eerder de Italiaanse films 'Nuevo Cinema Paradiso' en 'La Vita è Bella' in Amerika uitbracht, zijn goed verlopen. De test screenings waren positief en met de toezegging dat 'Valentin' dit jaar in vierhonderd Amerikaanse bioscopen wordt uitgebracht, arriveert Agresti in Amsterdam.

,,Ik ben een gelukkig man'', zegt hij in het Engels. ,,We hebben altijd geklaagd dat de Amerikanen onze films niet distribueren. Nu ze het wel doen, kan ik alleen maar dankbaar zijn.''

De regisseur die midden jaren tachtig met zijn debuutfilm 'El Hombre que Ganó la Razón' naar het Filmfestival van Rotterdam kwam, om ervolgens tien jaar te blijven en zeven films te maken (waaronder Gouden Kalf-winnaar 'Secret Wedding'), heeft in zijn persoonlijke en professionele leven roerige tijden doorgemaakt.

Agresti was vijftien jaar toen de militairen in Argentinië de dictatuur vestigden, en vijfentwintig jaar toen hij daar in zijn speelfilms op begon te reflecteren. Zijn schitterendste en wellicht ook bekendste film is 'Buenos Aires Vice Versa' die hij midden jaren negentig, na een ruzie met de VPRO, weer in zijn vaderland maakte. In een abrupte, realistische filmstijl schetst Agresti het alledaagse leven in Buenos Aires. Alle personen die hij opvoert, blijken verbonden met iemand die tijdens de dictatuur is verdwenen.

Voor een zo politiek georiënteerd filmmaker als Agresti komt 'Valentin' nu als een kleine verrassing. De film betekent een terugkeer naar het Buenos Aires van 1969, een in pasteltinten gedrenkte wereld waarin Agresti aan de hand van een moederloos en eenzaam, maar ook vroegwijs en fantasievol jongetje zijn eigen kindertijd schetst.

Agresti: ,,Het is een behoorlijk autobiografische vertelling. Ik ben ooit zelf op zoek gegaan naar mijn moeder. Ik zag haar voor het eerst toen ik negenentwintig was. Wat ik met 'Valentin' wil laten zien, is dat kinderen zo veel intelligenter en dapperder zijn dan volwassenen. Kinderen zijn zo praktisch, zo ontzettend to the point. Als je ouder wordt, verdwijnt dat een beetje. Voor de goede dingen in je leven acht je jezelf graag verantwoordelijk, maar de slechte dingen wijt je aan je ouders, je ex-vrouw, het corrupte land waarin je leeft. Je gaat Freud lezen en verschaft jezelf tal van alibi's voor de 'shit' die op je pad is gekomen. Als kind heb ik nooit iemand anders de schuld gegeven. Ik heb altijd zelf naar oplossingen gezocht, zoals het jongetje in de film. Als Valentin geen familie heeft, dan creëert hij zelf een familie.''

Is dat ook de reden dat u van Valentins vader, de rol die uzelf speelt, geen echte bullebak hebt gemaakt?

Agresti: ,,Als kind heb ik mijn vader nooit de schuld gegeven. Een kind kan lijden en toch positief in het leven staan. In Argentinië zie ik kinderen bedelen en op straat slapen, maar ook kattenkwaad uithalen en naar oplossingen zoeken. Ik zag laatst een documentaire over een ziekenhuis in Hongarije. De kinderen kropen als varkens rond, maar op hun gezichten stond een lach.''

Bent u bij Miramax in goede handen?

Agresti: ,,Ik denk het wel, en als dat niet zo is, dan ben ik ook zo weer vertrokken. Ik ga nu eerst aan de verfilming van een eigen scenario werken, 'The Scent of Books', over drie oudere heren die zich over hun verleden buigen. Het is de bedoeling dat Dustin Hoffman een van de hoofdrollen gaat spelen. Daarnaast ben ik door Miramax gevraagd om een Italiaanse roman te bewerken, 'Renato's Luck' van Jeff Shapiro. Verder ben ik niet zo berekenend. Het enige in mijn leven dat ik echt incalculeer is mijn rust, mijn vrede. Dat ik zo nu en dan kan terugkeren naar mijn strandhuis in Argentinië, naar mijn platencollectie en mijn schrijftafel.''