Opgetekend

Het is dringen rond de deur van de eerste klasse van de intercity.

Wie daar niet aan meedoet, maar wel naar binnen wil, laat zich inknellen en meedrijven in de massa. Alleen als de druk te sterk wordt, of te plaatselijk, duw je even terug. Daar steekt toch geen kwaad in? Wie eenmaal het nauwe spoelgat door is, wandelt opgelucht naar een vrije plaats. Behalve die twee mannen die elkaar een wat al te stevige tegendruk hadden gegeven. Op het balkon raken ze zowat slaags. Maar het gaat wel keurig. Kanker, tyfus en cholera blijven ongebruikt. ,,U dringt zich dwars door iedereen naar binnen, dat soort dingen ben ik helemaal zat!'' ,,U moet niet handtastelijk worden, ik waarschuw voor de laatste maal!'' Het lijkt met een sisser af te lopen, ze nemen plaats in twee aparte coupés. Maar die blijken boven de hoofdleuningen een open verbinding te hebben. Dus gaat het nog één keer van attaque en riposte: ,,Het moet niet gekker worden!'' ,,Ach man, neem een pilletje.'' Dan gaan de koffertjes open.