Kroatië vraagt spoedig lidmaatschap EU aan

Na Slovenië is Kroatië de tweede ex-Joegoslavische republiek die opstoomt naar een lidmaatschap van de Europese Unie. Zagreb zal op 18 februari in Athene formeel zijn verzoek daartoe indienen.

Kroatië hoopt stiekem tegelijk met Roemenië en Bulgarije in 2007 de EU binnen te komen. Een groot probleem is dat de aspirant nog niet voldoet aan de politieke criteria. De naweeën van de oorlog spelen de republiek parten. Sinds de Kroatische Democratische Unie (HDZ) van wijlen president Tudjman haar macht heeft verloren, is er veel vooruitgang geboekt. Maar op de cruciale medewerking aan het Joegoslavië-tribunaal is nog veel aan te merken. Ook de terugkeer van Servische vluchtelingen naar hun voormalige woonplaatsen verloopt niet overal even soepel.

Premier Ivica Racan heeft deze week in Brussel beterschap beloofd. Het besef dat het gemeentelijk openbaar vervoer in Zagreb in 2004 stuit op de nieuwe Europese grens (bij Slovenië), geeft hem iets meer speelruimte. Verkiezingen zijn echter in aantocht en de verjaagde nationalistische HDZ wint weer snel aan populariteit.

Economisch lijkt de stap naar de Europese Unie kleiner. Kijkend naar het inkomen per hoofd van de bevolking ligt het land ver voor Bulgarije en Roemenië, die al in de wachtkamer zitten. Kroatië heeft ook al een redelijk functionerende markteconomie.

De Wereldbank en de Oost-Europabank, belangrijke geldschieters in de wederopbouw, constateren tot hun tevredenheid dat inmiddels twee derde van de economie geprivatiseerd is en de bankensector het vertrouwen heeft herwonnen. Negentig procent van de banken is overigens in buitenlandse handen. De economie groeit weer met flinke percentages (2,9 procent in 2002 en 2,3 procent in 2001) na een dip in 1999. Het land met zijn prachtige Adriatische kust stopt veel energie in toerisme, een belangrijke geldbron. Dat ligt bijna weer op het vooroorlogse peil.

Toch zijn er op economisch terrein ook nog uitdagingen: de bestrijding van de hoge werkloosheid (16,3 procent), beperking van de overheidsuitgaven en het ambtenarenkorps, een flexibelere arbeidsmarkt en het aantrekken van buitenlandse investeringen.