hoe smaakt ... durian

Verhalen van mensen die zich waagden aan gerechten die je op geen menu verwacht

In veel hotels in Maleisië, Cambodja, een deel van Thailand en Indonesië staan bordjes dat het niet is toegestaan durian mee te nemen naar de kamers, zegt Joost van der Ven, die momenteel in Kirgizië woont. Durian is een grote vrucht, die open wordt gekapt als een grote ananas. De bast is groen en stekelig. Er zitten heel grote pitten in waar een beetje, of wat meer, vlees omheen zit. De vrucht wordt in aparte stalletjes verkocht. Volgens Van der Ven komt de geur het meest overeen met ,,een open riool en forse drollen''. Aan deze afschuwelijke geur dankt de vrucht haar grote bekendheid.

Een hotelkamer waarin een durian is genuttigd, is volgens Van der Ven zeker voor dagen niet meer te verhuren. Tenzij natuurlijk aan een echte liefhebber van durian. Op straat zijn in het seizoen aparte stalletjes waar deze vrucht wordt verkocht. Ter plekke kan deze lekkernij worden genuttigd. Je zit dan op een bank aan een ruwe tafel te wachten tot de lekkerste durians worden geopend. Dat gebeurt met een groot hakmes. Kenners weten wat de beste vruchten zijn door ze allemaal ruim te besnuffelen. Aan de geur herkent de liefhebber de lekkerste durian.

Geen vrucht kent zozeer uitersten in liefhebbers en haters; tussen degenen die de vrucht aanbidden en haar verafschuwen. Sommigen kijken reikhalzend uit naar het seizoen (het late voorjaar). Van der Ven behoort tot de liefhebbers; zijn zusje Resa tot de haters.

Het eten van de vrucht is de eerste keer voor iedereen moeilijk. Daarna ontstaan de twee kampen. Mensen die het nooit meer willen proberen en de beginnende liefhebber die ze steeds lekkerder gaat vinden. Dan merk je, nog steeds volgens Van der Ven, dat poepgeur toch samen kan gaan met een lekkere smaak.

Een durian is smeuiïg, met vol geel vruchtvlees. De smaak neigt naar ananas en perzik. Geef Van der Ven maar een durian in het seizoen. Zoals te begrijpen is de vrucht niet geschikt voor de export.