Ephimenco

De nieuwe politiek is moeilijk te doorgronden. In het web van leugens, halve waarheden, neppersconferenties in echte regen, ontkenningen van feiten en aanzoeken die niet bleken te bestaan maar toch hebben plaatsgevonden, is de weg naar het licht duister en kronkelig. Je hebt partijleiders die zeggen op een allerlaatste peiling te wachten, zoals anderen een allerlaatste glas inschenken alvorens hun leven te beteren. Je hebt burgemeesters die vooral burgemeester willen blijven maar dit plechtig verklaren met de stem van een ongeduldige premier. En je hebt doodzieke patiënten die hun kwaal moeten verbergen om, in het partijbelang, nog een weekje als potentiële premier te worden gezien. De verkiezingen volgen elkaar op maar de tics, manies en oude reflexen blijven vaste waarden.

Ik zeg wat ik doe en ik doe wat ik zeg. Maar niet voordat mijn woorden en daden door een twintigtal filters zijn gezeefd. Ach, de wereld hangt van leugens en bedrog aan elkaar. De een probeert angstvallig zijn strijkers en rotjes onder het zand ergens in de woestijn te verbergen terwijl de ander vanwege dat zand, dat een beetje naar kruit ruikt, hem onder duizend bommen en granaten wil begraven. Iedereen zijn eigen werkelijkheid. Die van mijn kindertijd werd lang gedomineerd door het afschrikwekkende beeld van de hel. Een voetje buiten het getreden pad, vertelden me grote en ernstige mensen, en je wordt later boven een zee van vlammen geroosterd. En om dit bedrog kracht bij te zetten was er bij de catechisatie altijd wel iemand bereid om een boek onder mijn neus te schuiven dat geïllustreerd was met prenten van Gustave Doré. Prenten, dacht ik toen, waren heel vroeger de foto's van nu en van list kon dus geen sprake zijn. De hel van Doré, met zijn krioelende duivels en kolkende ketels, met het gepijnigde vlees van de schreeuwende en ontblote slechteriken, kon je tot je schrik bijna ruiken en proeven. Hoeveel gratuite nachtmerries heeft die verzonnen hel niet veroorzaakt? Vrijdagavond zag ik Ayaan Hirsi Ali in het programma Krachtstroom. Toen haar werd gevraagd of ze bang voor de dood was, zei ze: Net als iedereen maar sinds ik weet dat de hel niet bestaat, scheelt het wel. Alleen al voor dat antwoord zou ik op haar willen stemmen.