Alleen Raymzter komt boven oorlogsgebulder uit

Het Britse weekblad The Economist heeft als een van de weinigen niet iets over Irak op de omslag staan, en besteedt uitgebreid (dat wil zeggen: een halve pagina) aan de Nederlandse verkiezingen.

Volgens het blad waren er weinig verschillen te zien tussen de deelnemende partijen en zijn wij Nederlanders 'in een nieuw politiek landschap' beland. Natuurlijk wordt de 'ineenstorting' van Fortuyns partij genoemd, maar ook de voor buitenlanders toch ingewikkelde kwestie rond Job Cohen blijkt noemenswaardig: 'de uitstekende burgemeester van Amsterdam - maar geen figuur in de campagne en door niemand gekozen'.

Dat het bondiger kan, bewijst het Duitse blad Der Spiegel. In twee alinea's, vergezeld van dezelfde postzegelfoto (Balkenende, guitig lachend) als The Economist, signaleren de Duitsers het Probleem van Balkenende: in de armen van de PvdA gedreven nu een coalitie met de VVD onmogelijk blijkt. Na een half citaat van de CDA-leider over 'inhoudelijke overeenkomsten' presenteert Der Spiegel op de valreep het in Duitsland onbekende fenomeen 'informateur'. Gelukkig luidt de toelichting: 'hij zal peilen welke coalitiemogelijkheden er zijn'.

De Amerikaanse weekbladen komen door hun opwinding over Irak niet aan onze verkiezingen toe, zelfs niet in grabbeltonrubrieken als 'meanwhile' ('ondertussen in'). Wél is er in Time aandacht voor rapper Raymzter. Er is zelfs een hele pagina uitgetrokken om het Nederlandse fenomeen van Marokkaanse afkomst te belichten. De naam van zijn hitsingle 'Kut Marokkanen' is daarbij zorgvuldig gekuist, niet alleen in vertaling, ook in het Nederlands. Zelf komt Raymzter nauwelijks aan het woord, want de verslaggever raakt niet uitgepraat over het doodnormale voorkomen van de 23-jarige artiest. 'Hij schudt je beleefd de hand, heeft een zachte stem en biedt een kop koffie aan', wordt bij binnenkomst genoteerd.

Maar het stuk over Raymzter is slechts een van de weinige vrolijke noten in Time van deze week. Oorlogsgebulder voert de boventoon. De Amerikaanse pers lijkt met een stortvloed aan artikelen de nieuwshonger van het publiek te willen stillen. Niet alleen Time, ook Newsweek pakt uit met vele pagina's over 'de oorlog'. Time richt zich daarbij meer op het diplomatieke voorspel, terwijl Newsweek met beelden van vliegdekschepen, stoffige woestijnen en soldaten met gasmaskers haar lezers alvast wil voorbereiden op een oorlog.

De toon van het hoofdartikel in Time, 'Zes redenen waarom zoveel bondgenoten Bush willen afremmen', is tussen de regels door duidelijk pro-Amerikaans. Want hoewel het begint als een poging het onbegrip van 'die Europeanen' voor het handelen van Bush en de zijnen aan Amerikaanse lezers uit te leggen, worden een paar straffe citaten van Bush en Rumsfeld gebruikt die het onbegrip juist zullen vergroten. Op het verzoek van Europa om de wapeninspecteurs meer tijd te geven, antwoord Newsweek met een citaat van Bush: ,,Waarom zouden we meer tijd nodig hebben als we zien dat Saddam zich niet aan de afspraak houdt?'' Het stuk dat daarop volgt, over het Wereld Economisch Forum in Davos, is wat dat betreft veel gebalanceerder over 'de oppositie'. Daarin worden de afwegingen van de Europese leiders namelijk wel duidelijk naar voren gebracht.

Intussen heeft Newsweek uitgetekend hoe de oorlog gaat verlopen. Feiten en kaarten over de troepenopbouw moeten duidelijk maken wat er gaat gebeuren wanneer het zover is -want oorlog, zo vermoedt het blad, is onvermijdelijk. Maar de vraag blijft resten: Wat met Europa? De Duitse collega's van Newsweek, de redacteuren van Die Zeit, bespreken de positie van Duitsland uitvoerig. Isoleert Duitsland zich door een duidelijk tegengeluid te laten horen? Nee, in Chirac en Blair kan hij gelijkgestemden vinden. Maar om een oorlogsdreiging af te wenden, gaat nog erg lastig worden.