Désanne van Brederode

Ik steek hier even een sigaretje bij op, dat bespoedigt het sterven weer. Ik wil begraven worden, dat weet ik zeker. Je leven verloopt langzaam, daarom moet de ontbinding ook langzaam verlopen.

Je hebt er negen maanden over gedaan om een lichaam aan te nemen, dan is het ook logisch dat je geest de tijd krijgt om weer uit die omhulling weg te gaan. Als je overleden bent, dan lijkt het mij ook prettig om heel bewust je eigen ontbinding mee te maken. Om echt aanwezig te zijn bij de overgang van oude omhulling naar pure essentie. Met dat lichaam heb je toch mensen aangeraakt, je hebt er verdriet in gevoeld... Ik vergelijk het met een paar oude schoenen, die je in eerste instantie bij de vuilnis zet. Maar als je je herinnert op welke plekken en momenten je die schoenen hebt gedragen, dan kun je toch niet meteen afstand van ze doen. Dan zet je ze toch nog even binnen. Cremeren vind ik heel steriel: al die lichamen in zo'n oven, alsof het af te bakken stokbroodjes zijn. Als een lichaam in een louterend vuur zou worden verbrand, aan de oever van de Ganges, dan zou ik daar geen moeite mee hebben. Maar cremeren in zo'n oven, nee. Waar ik weleens over pieker: stel je hebt afgesproken om met je partner in één graf te worden begraven. Maar na je dood krijgt de ander een nieuwe partner. Hoe moet dat dan? Toch boven op elkaar in dat graf? En die nieuwe partner er bovenop, als een soort sandwich? Van zo'n gedachte word ik heel zenuwachtig.