Sluiter is kotsziek, als hij niet speelt

ARNHEM - Davis Cup-tennis is uitgevonden voor spelers als Raemon Sluiter. Het groepsgevoel haalt altijd het beste bij de Rotterdammer naar boven. ,,Ik ben meer een teamspeler dan een individualist'', erkent Sluiter aan de vooravond van het duel met Zwitserland, vanaf morgen in het Arnhemse Gelredome.

De actieve Davis Cup-carrière van Sluiter (22) is kort maar hevig. Bij zijn debuut, in 2001, werd hij na zijn zwaarbevochten zege op de Spanjaard Ferrero direct tot held gebombardeerd. Een status die hij later bevestigde tegen de Duitser Prinosil en die alleen maar werd verhoogd nadat hij jankend van pijn en emotie in 'zijn' Ahoy' tegen de Fransman Clément moest opgeven.

Zijn prestaties, en misschien nog meer zijn beleving tijdens de wedstrijden, hebben de mens en tennisser Sluiter meer aanzien gegeven. Hij ontkent dat zijn loopbaan door de Davis Cup in een stroomversnelling is geraakt. In het dagelijkse profcircuit is hij, met zijn 77ste plaats op de wereldranglijst, nog immer een modale tennisser. Maar dat neemt hij voor lief. ,,Ik had de Davis Cup van twee jaar geleden voor geen goud willen missen. Dat begin ik nu pas te beseffen.''

Maar Sluiter wil wel benadrukken dat er voor hem meer is dan Davis Cup alleen. ,,Het is niet zo dat ik de rest van het jaar zit te barbecuen.'' Hij realiseert zich ook dat de roem in het landentoernooi geen eeuwigheidswaarde heeft. ,,Het is nog nooit gebeurd, maar ik kan ook een keer dichtklappen in de Davis Cup. Hoe houd ik mij als ik bij 2-2 de laatste partij moet spelen? En wat gebeurt er als je die verliest. Er zijn genoeg voorbeelden van spelers die na zo'n nederlaag lange tijd uit beeld zijn verdwenen.''

De liefde voor de Davis Cup huisvest al langer in het hoofd van Sluiter. De magie begon te leven na de miraculeuze winst van Nederland in 1993 in Barcelona tegen Spanje. ,,Koevermans heeft het vuurtje aangewakkerd met zijn zege op Bruguera'', weet Sluiter nog. ,,Dat was ook de eerste keer dat de televisie-uitzending niet werd onderbroken voor een of andere Teleac-cursus.''

Ook het verdriet van de Davis Cup heeft Sluiter al meermalen geraakt. Zo kreeg hij thuis de tranen in zijn ogen toen Schalken in 1998 de beslissende partij verloor van de Belg Van Garsse. Zelf liep hij ook tegen teleurstellingen aan. De blessure tegen Clément greep hem erg aan en vorig jaar baalde hij enorm toen hij tegen de Fransen werd gepasseerd door coach Bogtstra. Niet hij, maar debutant Kempes speelde.

Mede door de topvorm waarin Milaan-winnaar Verkerk verkeert, hangt een herhaling van die deceptie wederom in de lucht. Pas vandaag geeft Bogtstra zijn opstelling voor het duel met Zwitserland prijs, en met Schalken, Verkerk en Sluiter heeft de Tilburgse coach drie fitte en sterke troeven voor de enkelspelen in handen. Alleen het dubbel Schalken-Haarhuis lijkt een zekerheid.

,,Ik heb geen enkele garantie, maar ik benader deze week met de gedachte dat ik ga spelen. Er spreken feiten voor mij maar ook voor Verkerk. Ik heb meer ervaring in de Davis Cup en hij is in topvorm. Ik zal kots- en kots-ziek zijn als ik niet speel, maar er zijn argumenten om de voorkeur te geven aan Verkerk. En daar moet ik respect voor hebben.''

Mocht Sluiter vandaag het ja-woord krijgen van Bogtstra, dan moet hij het morgen opnemen tegen Federer, de Zwitserse topper die door velen wordt beschouwd als de toekomstige nummer een van de wereld. De eerste kennismaking met Federer zal Sluiter niet snel vergeten. ,,Vier jaar geleden speelde ik kwalificaties in Heilbronn. Ik moest in de eerste ronde tegen Federer. Ik kende hem niet en dacht een goede loting te hebben. Een halfuurtje later zat ik op station Heilbronn Zentral.''