Zo veel is er nu ook weer niet loos met Feyenoord

Feyenoord is hoe dan ook toch minder ver teruggeworpen dan door de vertroebelde beeldvorming wordt gesuggereerd. Op de keper beschouwd is er nu evenveel (of weinig) perspectief als vorig seizoen.

VOLENDAM - Na de zesde competitiezege, laat doch op voorspelbare wijze ten koste van het verdienstelijke Volendam tot stand gekomen (1-3), heeft Feyenoord slechts twee punten minder dan vorig seizoen na elf duels. Dat mag óók wel eens worden gememoreerd in de sferen van verwarring en opportunisme waarvan de club voorlopig desondanks waarschijnlijk niet zal worden verlost.

Niet dat de talrijke mankementen van Feyenoord gistermiddag niet ook in Volendam aan het licht kwamen -chaotisch verdedigd werd er bijvoorbeeld vooral aanvankelijk, en tot de slotfase ook ongecoördineerd aangevallen. Niet dat na de 0-2 nederlaag van vorige week tegen Teplice, de Uefa Cup-triomf van 2002 indachtig, niet onverminderd van een ernstig verval mag worden gesproken.

Maar dan dient óók in herinnering te worden geroepen dat de neergang al gestalte had gekregen door toedoen van de plotseling bejubelde ploeg, die niettemin drie seizoenen achtereen door de nationale concurrentie op achterstand werd gezet. Doorslaggevend was de inbreng niet (meer) van Bosvelt, Kalou en Emerton, het op den duur overschatte trio dat met de wél waardevolle doch onderhand te prijzige clubtopscorer Van Hooijdonk van de hand werd gedaan.

Na hun vertrek is Feyenoord -ter herinnering: vorig seizoen in de Champions League ook al machteloos- hoe dan ook toch minder ver teruggeworpen dan door de vertroebelde beeldvorming wordt gesuggereerd, in elk geval in cijfermatig opzicht. De achterstand op PSV en Ajax was vorig seizoen in dit stadium vier punten, nu is het gaatje met PSV zelfs een punt kleiner. Alleen vanwege het verrassende optreden van het volhardende AZ staat Feyenoord niet alweer op de derde plaats, zoals vorig jaar.

Zo veel is er werkelijk niet loos in Rotterdam-Zuid, temeer als in ogenschouw wordt genomen dat de mogelijkheden van Feyenoord sinds jaar en dag beperkter zijn dan die van Ajax en PSV. In de voorbije tien jaar werd Feyenoord bijvoorbeeld slechts eenmaal kampioen, in 1999. Wellicht bezinkt nu dan toch dat inzicht in bredere kring, nadat enkele weken geleden het oproer even leek te kraaien.

Pijltjes werden gericht op voorzitter Van den Herik en technisch directeur Baan -let wel, eerder geprezen als de vindingrijke architect van Feyenoords ongedachte succes-, maar het 'verzet' werd getekend door onmacht en onhandigheid. Alsof het legioen zich dat ook wel realiseerde keerde de rust snel terug, bij gebrek aan een onbetwist aanwijsbare schuldige. Wel duidelijk is wie niets wordt kwalijk genomen: de spelers en trainer Van Marwijk.

De compassie van de loyale fans is vooral prettig voor Van Marwijk. Hij kan zich in een voorlopig bijkans onwerkelijke stilte toeleggen op wat een schier onmogelijke opdracht lijkt: het formeren van een nieuw team vooralsnog zonder vormgevende adjudanten op het veld. De vraag blijft wat hem (en Feyenoord) bezielde toen eind vorig seizoen de interesse van Schalke'04 werd afgewimpeld -in Van Marwijks geval mogelijk toch de vrees voor het onbekende van een nog altijd tamelijk onervaren trainer.

Zonder een spoor van tegenzin, consciëntieus en vasthoudend wijdt Van Marwijk zich aan zijn ondankbare taak. Gisteren passeerde hij na een toenemend aantal haperingen doelman Zoetebier, uitgerekend in diens eigen dorp. Zijn team behoefde een impuls, verklaarde Van Marwijk, en hij riep daartoe de hulp in van Lodewijks, die Zoetebier vorig seizoen had overvleugeld.

Een vroege tegentreffer -Ouhsaine profiteerde van wanorde in de Rotterdamse defensie, 1-1- werd er niet door voorkomen. Meetbaarder was het gevolg van de injectie van een andere reserve, Van Persie. Hij brak het verzet van Volendam als invaller in het laatste kwartier: door zelf te scoren (1-2) en door de bal te zenden naar het hoofd van Kuijt (1-3), bij wie sinds een prille strafschop (0-1) vrijwel niets meer naar wens was gegaan.

Niet alleen daardoor werd onderstreept dat vooruitzicht op wezenlijke progressie onverminderd ontbreekt bij Feyenoord, dat de hindernisbaan vervolgt zonder Leonardo, die gisteren met een zware knieblessure uitviel. Maar dat is, hoe spijtig voor hem en hoe oprecht ook het medeleven van zijn coach klonk, gezien zijn spel bepaald het ergste niet voor Feyenoord en Van Marwijk -in een seizoen met op de keper beschouwd evenveel (of weinig) perspectief als het vorige.