Moderne manieren

Beste Beatrijs,

Ik ben nog lang niet zijn vriendin, al denkt hij daar iets anders over, en ik vind dan ook dat hij voorlopig onze uitstapjes (één keer per maand) moet blijven betalen. Ik wil nog veroverd worden en daar moet hij iets voor doen. Ik heb echter geen idee hoe dit in de toekomst moet gaan, als hij het echtelijk huis heeft verlaten en elders woont en dus meer tijd zal hebben om met mij iets te ondernemen. Hoe moet ik mij opstellen?

Minnares die niet wil dokken

Beste Minnares,

Na drie maanden vond uw minnaar dat jullie de restaurantrekening maar moesten delen. Tja, dat lijkt me een teken aan de wand. De romantiek verdwijnt zo wel heel snel onder tafel. De verhoudingen in zo'n geheime driehoek, als waar u deel van uitmaakt, liggen toch al scheef. De man heeft alles: twee vrouwen én een gezinsleven. De minnares stelt haar lichaam ter beschikking op de uren dat het haar geliefde uitkomt en heeft verder weinig bijkomende gezelligheid. Een gratis warme maaltijd lijkt me dan wel het minste waar u aanspraak op mag maken. Plus natuurlijk een bontjas om het gemis aan warmte een beetje goed te maken.

Iets anders: als u zich nog lang niet 'zijn vriendin' voelt, waarom zou u dat dan eigenlijk nastreven? U maakt geen hopeloos verliefde indruk - u kent vast de nadelen van een relatie met een getrouwde man. Om te beginnen is de kans levensgroot dat hij helemaal niet van zijn vrouw gaat scheiden, bijvoorbeeld omdat het hem allemaal te duur is. Deze man is op de penning en bovendien onbetrouwbaar, want hij bedriegt zijn vrouw. Wat moet u met zo iemand? Kunt u niets beters krijgen? Maak u uit de voeten in plaats van stompzinnige machtsstrijdjes over 50 euro te voeren. Ga met andere vrienden eten en deel met hen de rekening. Laat uzelf veroveren door een ongebonden man - die lopen er ook rond.

Beste Beatrijs,

Ik heb niet zo'n goed contact met de buren, en nu is het volgende aan de hand. Omdat ik doordeweeks hard aan het werk ben, moet mijn kluswerk in huis in het weekend plaatsvinden. Ik moest een muurtje uithakken en daar was ik zaterdag nog niet helemaal mee klaar, dus ik heb dat op zondag na 13.00 uur afgemaakt. Toen kwamen mijn buren aan de deur om te zeggen dat zij er niet van gediend van waren en dat het overlast is en dat dat nooit mag en zeker niet op zondag. Wat moet ik nu doen?

Weekendklusser

Beste Weekendklusser,

Uw verhouding met de buren laat te wensen over, dus u moet extra zorgvuldigheid betrachten. U had uw buren van tevoren moeten inlichten over wat er stond te gebeuren. U had naar ze toe moeten gaan en vertellen wat u van plan bent, dat het lawaai met zich mee brengt, en hoe lang het zal duren. Als mensen weten dat er een dag met hak- en sloopwerk aankomt, dan kunnen zij zich daar geestelijk op voorbereiden. Maar als ze door zoiets worden overvallen en de dag daarna weer, worden ze natuurlijk boos.

Nu het kwaad reeds geschied is, moet u alsnog naar ze toegaan, u uitgebreid verontschuldigen, eventueel een flesje wijn of doos chocola meenemen als pleister op de wonde. En beloof hen dat u voortaan alle vormen van overlast van tevoren zult aankondigen. Leg uit dat u van de weekends afhankelijk bent, en dat u de klus zo snel mogelijk probeert te klaren. De zondagkwestie zal dan waarschijnlijk wel opklaren.

Beste Beatrijs,

Een vriendin van ons heeft het probleem dat zij ondanks vele sollicitaties nooit uitgenodigd wordt voor een gesprek. Zij is een Iraakse van 42 jaar die inmiddels de Nederlandse nationaliteit heeft. Na haar cursussen Nederlands heeft zij een opleiding financieel boekhouden gevolgd, waarvoor zij met goede cijfers is geslaagd.

Zij wil heel graag een baan. Tijdens een van onze gesprekken vroeg zij ons of haar naam, Inti-fadha, een barrière zou kunnen vormen. Haar ouders hebben haar zo genoemd, omdat zij op bevrijding hoopten. Intifadha is bang dat zij geassocieerd wordt met de Palestijnse strijd, en daarom hier niet aan het werk komt. Wij hebben haar gesuggereerd om haar naam te veranderen in 'Inti' of 'Fadha'. Zij heeft daar heel veel moeite mee, omdat zij haar land en familie ook al verloren heeft. Wat zou u haar aanraden?

Namens Intifadha

Beste Namens,

Het is voor immigranten zonder meer moeilijk om aan het werk te komen. Een accent of het niet geheel vlekkeloos gesproken Nederlands doet sollicitatiecommissies huiveren - vaak geheel ten onrechte. Maar in het geval van uw vriendin komt zij niet eens door de eerste ronde (de selectie van brieven) heen. Ik denk dan toch dat er meer aan de hand is dan alleen die voornaam. Leeftijd bijvoorbeeld. Veel bedrijven en instellingen gooien - evenzeer geheel ten onrechte - brieven van iedereen boven de veertig onmiddellijk in de prullenbak. Uw vriendin zou na een afwijzing moeten navragen wat precies de reden was. Wie weet wordt zij zo iets wijzer.

Zij moet verder haar concept-sollicitatiebrief voorleggen aan iemand die in die wereld verkeert en die kan beoordelen of die zodanig kan worden verbeterd dat ze wél wordt uitgenodigd voor een gesprek. Zolang zij geen baan heeft, moet ze proberen via vrijwilligerswerk praktijkervaring op te doen. Ze kan misschien penningmeester worden van een of andere vereniging? Dat telt ook mee op een curriculum vitae.

Uw vriendin mag blij zijn dat haar voornaam niet haar achternaam is. Een voornaam heb je nauwelijks nodig bij het solliciteren. Zij kan haar sollicitatiebrief achternaamsgewijs ondertekenen en daarbij haar voorna(a)m(en) tot initialen reduceren. Voor de duur van het hopelijk daaropvolgende gesprek kan zij haar voornaam al mompelend verhaspelen tot iets wat niet onmiddellijk tot gespits van oren leidt. Men spreekt sollicitanten gewoonlijk met meneer of mevrouw Achternaam aan. Zodra zij ergens is aangenomen, kan zij haar onvervreemdbare voornaam te voorschijn toveren. Daar kun je niet voor worden ontslagen.