Nederlandse presentie in Kaboel

In sommige zaken is het nagenoeg onmogelijk de kool en de geit te sparen. Meedoen aan vredesmissies is zo'n zaak. Door mee te doen levert een land vaak een welkome bijdrage aan de bevordering van de internationale rechtsorde. Daar staat tegenover dat zo'n onderneming niet zonder risico's is. Een grondige afweging vooraf is daarom noodzakelijk, maar is die wissel eenmaal genomen, dan geeft het geen pas om bij de eerste de beste tegenslag alsnog af te haken.

Om die reden is het een teken aan de wand dat de vakbonden van militair personeel de afgelopen dagen hun scepsis over de Nederlandse deelname aan de Isaf-vredesmacht in Kaboel in twijfel trekken. Volgende week nemen Duitsland en Nederland het commando van deze VN-eenheid over, maar als het aan de bonden ligt is het misschien wel zo verstandig om daar de boel maar te laten voor wat het is. Den Haag doet het voorkomen dat het wel meevalt met de risico's, maar zo is het niet.

In deze scepsis weerspiegelt zich het wantrouwen van de militairen in de politiek, dat weer te herleiden is tot de traumatische gebeurtenissen in Srebrenica. Toen werden onze militairen opgezadeld met een mission impossible, waarvoor ze achteraf ook nog eens een deel van de rekening gepresenteerd kregen. De vakbonden voelen kennelijk weinig voor een herhaling van zetten.

Is deze scepsis terecht? Ja en nee. Nee, omdat het leger dit keer heel wat robuuster is bewapend, de bevelslijnen overzichtelijk zijn en er anders dan toen keiharde afspraken gemaakt zijn met de Amerikanen om Isaf te evacueren, mocht de situatie uit de hand lopen. Onder die omstandigheden mag je verwachten dat een leger de risico's manhaftig onder ogen ziet en niet afhaakt na de eerste de beste raketbeschieting.

De militairen hebben echter een punt dat de politiek ook nu weer geneigd is de zaken geruststellender voor te stellen, dan ze in werkelijkheid zijn. Nederland loopt graag voorop in het meedoen aan vredesmissies, maar lijkt de risico's te verdonkeremanen. Ondertussen ontbreekt een echte visie wat men met de krijgsmacht wil en wat niet. Bij iedere kabinetsformatie is de minister van defensie de sluitpost. Kortom, de militairen voelen zich nog altijd een beetje in de steek gelaten. Dat is zorgelijk.