Niet naar de Ramblas komend jaar

Alle stukjesschrijvers verkneukelden zich de afgelopen dagen over het lot van Louis van Gaal. Natuurlijk was het bij Barcelona een zootje, voorzitter Gaspart deugde niet, de spelers hadden hem laten zakken, er waren verzachtende omstandigheden te over, maar toch was de kern van het probleem Van Gaal zelf. Geen relativeringsvermogen, zo overtuigd van zichzelf dat hij als enige ter wereld niet had gesnapt dat voor zijn ontslag niets anders nodig was dan dat hij de functie van coach van Barcelona zou moeten aannemen, iemand die sinds de successen van Ajax toch al niets meer gepresteerd had. Hoogmoed was voor de val gekomen.

Nu is het aardige van de krabbels in de marge dat daar iets in gezegd wordt wat een ander niet direct bedenkt, of in ieder geval iets dat tegen de gevestigde mening ingaat en waarvan een paar lezers denken: 'Hé! Zo had ik het nog niet bedacht, maar ik voelde al wel dat er iets niet klopte.' En daar zit je dan met je goeie gedrag. De opdracht: schrijf in 300 woorden op waarom een stille tocht, met een massale dropping van teddyberen bij De Meer, onder deze omstandigheden te mager is. Boycotten, dat zal ze leren!

Het komend jaar geen weekendje weg naar de Ramblas, geen leuke tentoonstellingen over het werk van die dronken architect van bouwvallen, die Gaudi, en als straks Barcelona de finale van de Champions League speelt gaan we mooi op het andere net een educatief programma bekijken.

Iets positiefs moet er ook komen, bijvoorbeeld een benefietwedstrijd van het Nederlands elftal tegen alle spelers die ooit in Spanje zijn uitgekotst of daarvoor op de nominatie staan, natuurlijk in Nieuwpoort of een vergelijkbare plek waar de Tachtigjarige Oorlog nog voelbaar is, en van de opbrengst krijgt Van Gaal een zomerhuisje op de Mookerhei.

Kortom, plannen te over. Laten we maar beginnen. De redenering komt vanzelf wel, zo zou ik deze oproep geheel in de geest van de onbegrepen Meester willen beëindigen.