Sportieve evangelisatie

Waarom wordt er in Indonesië niet geschaatst en heeft Paramaribo geen ijsbaan?

Vragen naar de bekende weg allicht, maar het geeft toch te denken over de Nederlandse sportieve evangelisatie. De Portugezen en de Spanjaarden schonken Zuid-Amerika het voetbal, de Fransen deponeerden het jeu de boules in hun partjes Afrika, maar Nederland liet verstek gaan. Niks nationale sport in den vreemde gezaaid. Het ligt natuurlijk aan onze egocentrische voorkeur voor een typische wintersport.

Kijk naar de Engelsen, niet alleen de uitvinders van sport in het algemeen maar ook distributeurs van hun eigen voorkeuren over de aardbol. En dan hebben we het natuurlijk over cricket. Overal waar ooit een Engelse bolhoed zijn koloniserende hak zette of een Tommy zijn neus liet zien, wordt ook de onbegrijpelijke sport met de wickets en de slagmannetjes gespeeld.

Neem nu Zimbabwe. Afgelopen week kwam op CNN een Zimbabwaanse official in beeld om te zeggen in wat voor fijn en betrouwbaar cricketland hij woonde en dat wie het ontkennen lelijke leugenaars zijn. Geen wonder, ook Engeland en Australië gaan inmiddels naar het wereldkampioenschap cricket in het omstreden Mugabeland. Bizar dat ze dat daar zo graag zien; cricket is per slot een erg koloniaal produkt, geïntroduceerd door de voormalige onderdrukkers. Maar dat zijn ze zo te zien vergeten.

Hoe dan ook, wij hebben er in elk geval voor gezorgd dat Megawati en Venetiaan niet op het vliegveld hoeven te staan om onze schaatshelden op te wachten.