Schouten

Afgezien van onderwerp en inhoud van zijn betoog deed het optreden van Colin Powell voor de VN-Veiligheidsraad ons toch vooral denken aan de 'spreekbeurt', die zenuwslopende opdracht aan scholieren om een van tevoren opgezet verhaal voor het voetlicht te brengen en de aandacht van je medescholieren gevangen te houden.

Hoe getapt op school ook, vanwege je glamour in de vrije uren of vanwege je successen bij het volleybal, hoeveel ontzag je ook wist in te boezemen door op de meest krankzinnige vragen het juiste antwoord te weten; de spreekbeurt was toch het enige examen dat telde op weg naar volwassenheid. Probeer maar eens een aantal lotgenoten te boeien met een betoog over de staatsrechtelijke indeling van de Kerkelijke Staat of problemen bij het houden van tropische vissen. Geen wonder dat Colin Powell voor zijn rede door Jan en alleman werd omhelsd en gekust alsof hij een vervaarlijke berg ging beklimmen en ons voor lange tijd zou verlaten. Hij deed het uitnemend, meester Kofi was ten slotte zeer tevreden over hem. Op de juiste momenten kwam hij met spreadsheets aan, demonstreerde iets op het bord om dan in de slipstream van zijn visuele succes er gauw een paar minder overtuigende bewijsjes door te drukken. Ja inderdaad, zag je hoe de verre buren daar vliegtuigjes vouwden en leek dat daar niet op een proppenschieter! Dat alles verheelde niet dat we op zeker moment de afgevaardigde van Guinee af zagen haken en aan een collega vragen wanneer de koffie nou eens kwam, terwijl Jack Straw en Ivanov in hun schriften ook voornamelijk neuzen leken te tekenen - het heilige spreekbeurtlot van zelfs de beste leerling. Het is een ondankbare taak, waarvoor ze terecht Colin vroegen en niet George en Donald, die waarschijnlijk van opwinding over zoveel slechtheid en leugenachtigheid waren gaan schreeuwen en spugen. Toch stak zijn optreden ietwat schools en schamel af tegen het interview dat Saddam Hoessein zichzelf zittend op een prinsheerlijke fauteuil liet aftappen en waarin hij het, als een glimlachende, goedgeefse oom, bestond de vredesbeweging te complimenteren en te zeggen dat Irak eigenlijk een pluim van de wereldgemeenschap verdiende. Het was de joviale schurk tegen de ijverigste leerling. Waarbij de uitslag er veel minder toe doet.