Misschien te sociaal als sportster

Renate Groenewold put haar ambitie uit plezier, niet uit woede. Daarom vormen ongenoegens uit het olympisch jaar niet de voedingsbodem voor haar wil tot winnen. En betreurt de (te) sociale sportster het dat door het ontbreken van Friesinger en mogelijk Pechstein het WK allround zwaar is gedevalueerd.

GOTENBURG - Hoe verguld ze ook is met zilver, toch gaat er tevens verdriet en woede schuil achter het olympische optreden van Renate Groenewold. Op het moment dat Jochem Uytdehaage vorig jaar in Salt Lake City zijn laatste triomf vierde, was de Groningse in tranen het stadion uitgevlucht.

Toen haar ploeggenoot na de vijf ook de tien kilometer in goud had omgezet, drong het pas door tot Groenewold dat ze na de verrassende tweede plaats op de drie kilometer een dubbelslag had kunnen maken. Een blessure had haar echter van kwalificatie voor de vijf kilometer afgehouden.

,,Iedereen was vergeten dat ik die afstand ook goed kan rijden. Nooit is over een herkansing gesproken, niemand die daar een verklaring voor heeft. Dat komt nog wel eens boven als anderen via een skate-off wel nieuwe kansen krijgen.''

Met de hakken over de sloot had Groenewold zich destijds op de 1500 en 3000 meter geplaatst voor de Winterspelen. ,,Het was voor mij geen makkelijk weekeinde. Ik had zo'n last van mijn rug dat ik al blij was dat ik me had gekwalificeerd. Er was toen buiten de teleurstelling vooral de opluchting van: ik mag.''

,,Toen Jochem op de tien kilometer goud won, kwam alles boven. Ik zou er de volgende dag op de vijf kilometer naast staan. Ik mag Jochem enorm graag, ik had voor hem moeten staan juichen. Het vervelende was dat ik op dat moment niet blij voor hem kon zijn. Dat was een rare gewaarwording. Ik heb buiten het stadion enorm staan janken.''

De dag na die emotionele uitbarsting won Gretha Smit op de vijf kilometer zilver, een prestatie die volgens Groenewold veel meer aandacht heeft gekregen dan haar krachttoer op de drie. ,,Dat geldt althans voor de media. Die zagen in het bloemenmeisje dat zogenaamd ineens de schaatsen had ondergebonden een mooier verhaal.''

,,Binnen de ploeg kreeg ik wel waardering. Daar wees men erop dat op mijn afstand de kwaliteitsdichtheid veel groter was dan op de vijf kilometer. Dat mijn zilver meer zegt over kwaliteit.''

,,Nee, ik spreek niet uit frustratie, ik vind het alleen vervelend dat ik toen vergeten ben. Maar het vormt geen motivatie om iets extra's te laten zien. Wraakgevoelens zijn geen drijfveer, ik schaats niet voor anderen. De enige reden dat ik wil presteren, is het plezier in mijn sport.''

,,Ik heb er wel van geleerd. Misschien schiet ik ten opzichte van anderen tekort, ben ik niet schreeuwerig genoeg. Ik blijf wat dat betreft een Groningse, ik houd niet van een grote mond. Maar misschien moet ik toch wat vaker ergens tegenaan schoppen.''

Ook dit seizoen bleek dat Groenewold in de topsport een mogelijk te sociale vrouw is. In zekere zin botsten voor deze schaatsjaargang de uitgangspunten van rijdster en coach Gerard Kemkers. Waar zij 'wel eens wat wil winnen', daar stond hij een enigszins relaxt na-olympisch seizoen voor.

,,Er waren dingetjes die niet lekker gingen, daarover had ik eerder aan de bel moeten trekken. Maar Gerard stak al zoveel energie in de vorming van de nieuwe ploeg, hij werd vader en had met ziekte te kampen. Toen ben ik te sociaal geweest door hem niet lastig te vallen.''

Groenewold tracht zich zo goed als het kan te onttrekken aan de huidige malaise binnen de TVM-ploeg. ,,Dat is soms moeilijk. Toen Jochem en Carl (Verheijen, red) zich niet voor de WK plaatsten was ik teleurgesteld. Dat is net zoals je naar een hoger niveau wordt meegetrokken als het met een ploeg goed gaat. We behoren na Salt Lake tot de gevestigde orde, ik zit nu in een team waar de klappen vallen.''

De rugblessure, veroorzaakt door een aangeboren afwijking, die Groenewold eind vorig jaar parten speelde, is onder controle. Maar de achterstand heeft de nummer drie van de EK ook voor de WK in Gotenburg, op overdekt buitenijs, niet geheel weggepoetst.

,,Ik heb niet de supervorm zoals vorig jaar voor de Spelen. De afgelopen weken heb ik veel aandacht besteed aan techniek. Ik moet automatisch makkelijk rijden. Dat gevoel is niet meer vanzelfsprekend, zoals tijdens de Spelen. Toen had ik zo'n machtsgevoel, van kom maar op.''

Twee jaar geleden werd Groenewold tijdens de WK op het buitenijs van Boedapest derde, achter Anni Friesinger en Claudia Pechstein. De eerste is er wegens ziekte zeker niet; de tweede -geblesseerd- beslist vandaag of ze start. ,,Dat maakt mij niet tot favoriet. Ik beschouw mezelf als outsider die kan meedoen voor een podiumplaats.''

Liever had de 27-jarige Groenewold wel met de twee Duitse favorieten gestreden. ,,Het had met Cindy Klassen, voor mij de favoriet, en Jennifer Rodriguez een interessant toernooi kunnen worden. Heel wat aardiger dan bij de mannen, waar het slechts de vraag is wie van de vier Nederlanders wint.''