Ching-chong-yang-wak-ah-soh

En weer staat Shaquille O'Neil centraal in wat je met een beetje gevoel voor dramatiek een rel zou mogen noemen. Shaq is een basketballer. Hij speelt bij de Los Angeles Lakers en is een supermastodont. Hij is groot, machtig, rijk en je kan, als je de NBA volgt, niet om hem heen.

Hij is lang geblesseerd geweest, heeft zich aan zijn grote teen laten opereren en speelt op dit moment beneden zijn kunnen.

Waar hij gaat of staat is hij het middelpunt van de belangstelling. Als een moderne rattenvanger van Hamelen trekt hij door het sportland; kinderen willen hem aanraken, vrouwen willen zijn geld, mannen wensen zijn status of zijn roem, en de Amerikaanse pers wenst nu bloed.

Wat heeft het grote menskind gedaan?

Hij heeft een zogenaamde racial  slur losgelaten. Hij heeft, nadat hij met zijn Lakers van Houston had verloren, iets over zijn tegenstander, de Chinees Yao Ming, gezegd.

Gefrustreerd en al zei hij in alle klaarstaande microfoons: ,,Ching-chong-yang-wak-ah-soh'' en trapte daarmee heel Aziatisch Amerika op de tenen.

Direct vlogen leiders van Chinese en Japanse organisaties de gordijnen in en protesteerden mensenrechtenorganisaties uit vele Aziatische landen.

Shaq had zojuist de wedstrijd verloren, maar de slag tegen Yao ruimschoots gewonnen.

Shaq was diep gefrustreerd en wist in zijn eenvoudige reactie niets anders te doen dan die kreten los te laten. Verstandig? Neen, natuurlijk niet. Stom zelfs en reden om boos te worden.

Shaq zag dat natuurlijk enige uren later wel in en belegde een persconferentie. Men had hem niet goed begrepen, het was allemaal niet zo serieus, het was eigenlijk een grapje... ja, dat was het: een grapje, en als we het zo wilden zien, was het allemaal niet zo erg.

Uhhh... Shaq dacht en denkt waarschijnlijk dat het probleem hiermee opgelost is, maar is dat zo?

De krant AsianWeek noemde de uitglijder van de basketballer een racial taunt die niet acceptabel is, temeer omdat Shaq zo'n belangrijk publiek figuur is.

Diverse televisiecolumnisten braken de grote man tot op zijn enkels af, bijna niemand wenste hem te beschermen en sommigen wensten hem zelfs geschorst te zien.

De Lakers en Shaq reageerden niet meer; voor die partijen was de zaak afgedaan.

Nog even terug naar de dag en de actie. De hele Amerikaanse sportwereld heeft naar de confrontatie van 's werelds machtigste basketballer (Shaq) en de jonge Chinese reus (Yao) toegeleefd; er is ruim geadverteerd, iedereen wilde het zien.

Yao begint in de wedstrijd goed, blockt de Amerikaan drie maal, maar vervolgens neemt Shaq de overhand.

Hij scoort zich wild, maar de Lakers spelen niet goed genoeg om Houston-speler Steve Francis af te stoppen. Wat Shaq ook doet, de Rockets winnen.

Shaq heeft Yao moeiteloos geklopt als het op scoren aangaat (32-10), maar dat telt bij de eindafrekening niet.

Shaq is in zijn eer gekwetst, zijn ploeg heeft verloren en dat komt voor hem heel hard aan. Dat hij de Chinees de oren heeft gewassen, telt niet en als hij dan de kleedkamer uitkomt, weet hij in zijn domme naïveteit niets anders te doen dan die gekke kreten los te laten.

Shaq reageerde oer- en oerstom. Ik zag de beelden (op de televisie) en hoorde de woorden en dacht meteen: hij wil nu grappig zijn, maar dat lukt hem dus niet.

Anderen dachten dat hij zijn frustratie in deze onzin verpakte en weer anderen zeiden dat het wel meeviel.

Dat deed het dus niet.

Het was stom en Shaq wist dat heel ver weg ook. Verliezen deed zoveel pijn dat hij zichzelf verloor.

Of excuses dan voldoende zijn? Wie maakt dat uit. Ik kijk nu weer anders naar Shaq, dat wel.