'Medialeger overdadig en erg arrogant'

ENSCHEDE - Er zijn in Nederland te veel journalisten, vindt dr. Anne van der Meiden, emeritus-hoogleraar massacommunicatie. Dat leger van mediajongens en -meisjes is bovendien wars van zelfkritiek.

De burger die door een Nederlandse krant of omroep onheus wordt bejegend, heeft amper rechtsbescherming. ,,Er bestaat geen code waarmee de media zichzelf reguleren. Want arrogante journalisten zeggen van zichzelf dat ze ethisch werken.''

Maar de praktijk is anders, aldus Van der Meiden gisteren tijdens een conferentie over de macht van de media, georganiseerd door communicatiestudenten aan de Universiteit Twente.

De crisis rond de Lijst Pim Fortuyn maakte volgens Van der Meiden hilarisch duidelijk dat er hoognodig gesaneerd moet worden in de journalistiek. ,,Ik zag op tv twaalf volledig toegeruste cameraploegen die één kamerlid van de LPF door de gangen van het Tweede Kamergebouw volgden. Die man moest naar de wc! U moet eens uitrekenen wat die twaalf ploegen kostten, die ene scène schat ik op 15000 euro. En waar gaat het dan nog om? Toen prins Bernhard in het ziekenhuis werd opgenomen stond een hele trits camerateams nachtenlang een dichte ziekenhuisdeur te filmen. Dat is toch belachelijk?''

Van der Meiden, die altijd veel en graag in de media optrad, deelde mee dat hij sinds enkele maanden steeds vaker tv-optredens weigert. ,,Ik vraag altijd eerst hoeveel seconden ik krijg in de uitzending. Vroeger vroeg ik nog hoeveel minuten, maar dat heb ik allang afgeleerd. En dan antwoordt zo'n journalist 22 seconden. Nou, daar kom ik niet meer voor naar Hilversum. Ik pas er ook voor om aan dat walgelijke spelletje mee te doen, dat je op vragen alleen 'ja' of 'nee' mag antwoorden. Waar is de tijd gebleven dat politici gewoon tijdens een live-uitzending opstonden en wegliepen, zoals Wiegel? Waarom doen politici dat niet meer? Het is onwaarschijnlijk stom dat ze zich door de media laten schofferen en beledigen.''

Ook de geschreven pers kreeg er van de oud-hoogleraar van langs. Hoofdredacteuren doen volgens hem onbeschaamd mee aan de sorry-cultuur. ,,Toen het Algemeen Dagblad een geweldige canard had door een LPF-kamerlid er onterecht van de te beschuldigen dat hij een strafblad had, kwam de hoofdredacteur op tv vertellen dat iedereen wel eens fouten maakt. Maar het was de tweede keer in één jaar. Geen van de kranten riep dat hij direct moest worden ontslagen, terwijl dezelfde media eisen dat een directeur uit het bedrijfsleven die twee kapitale fouten maakt, onmiddellijk moet opstappen.''