'Schaatsmekka blijft bestaan'

HEERENVEEN - Vrees voor het einde van het carnaval van het noorden is ongegrond. Mogelijk nog deze week wordt het faillissement van Thialf aangevraagd, maar de accommodatie zal als 'schaatsmekka' blijven voortbestaan.

Dat is althans de intentie van interim-directeur Lourens Slagter. Hij bevestigde gisteren de nog altijd penibele financiële situatie waarin het ijsstadion verkeert. Een bankroet lijkt onafwendbaar indien vandaag eigenaar Joop van Bekkum zijn aandelenpakket niet overdraagt aan een stichting, die wordt gevormd door financiers van Thialf.

Op 5 december is overeengekomen dat Van Bekkum afstand zou doen van zijn bezit; daarna is niets meer van hem vernomen. Tijdens de EK had hij zich verschanst in zijn kantoor in Thialf en weigerde hij op de kwestie in te gaan.

Toch kwam de KNSB na afloop van het schaatsevenement met een even feestelijk als vaag persbericht: na overleg met vele partijen zou die laatste plooi zijn gladgestreken. Verdere nieuwe gegevens bevatte het niet, net zo min als de bevestiging van de enige partij van belang, Van Bekkum.

Pas als de aandelen in handen zijn van de nieuwe stichting zijn banken bereid een extra krediet van een miljoen euro te verlenen. Dat bedrag is nodig om de vorderingen van dertig schuldeisers te voldoen. Voorts zal de stichting een stabiel beleid voor de toekomst moeten ontwikkelen.

Over de financiële situatie wil Slagter niet meer zeggen dan dat de ,,korte schuldenpositie 1 miljoen euro slechter is dan waar we vanuit gingen''. Cijfers die de Leeuwarder Courant onlangs publiceerde noemt hij 'aardig dicht in de buurt': boekjaar 1999-2000 een verliessaldo van 2 miljoen gulden, boekjaar 2000-2001 3,8 miljoen.

De kortlopende schulden waren op 30 september 2001 in een jaar tijd van 2,6 miljoen gulden opgelopen tot 15,5 miljoen.

,,Thialf mag en zal niet onderuit gaan'', zegt Slagter. ,,We gaan het echt niet afbreken, daarvoor heeft het als product te veel goodwill. Ik kan niet ontkennen dat als de grote crediteuren gezamenlijk het faillissement aanvragen, we met een gezonde situatie verder kunnen. Zover willen we het niet laten komen, het is niet echt goede reclame als je het faillissement van Thialf op je geweten hebt. Maar zolang Van Bekkum geen afstand heeft gedaan van zijn aandelen, kan ik niets ondernemen.''

Thialf, dat in 1986 ook in betalingsproblemen is geweest, buigt winstcijfers om in verlies sinds het aantreden van directeur Marijke Migo, de levenspartner van Van Bekkum, in 1998. Volgens de Leeuwarder Courant onderhandelde Migo in 1999 namens de toenmalige aandeelhouders over een overname van Thialf door het Belgische Wijnheuvel Beheer bv, een van de vele vennootschappen die onder de paraplu van Van Bekkum vallen. Migo bekleedde er twee jaar eerder voor korte tijd zelf een bestuursfunctie.

Uiteindelijk kwamen de aandelen van Thialf in 2000 in handen van Van Bekkum, nadat het pakket eerst voor 5,6 miljoen gulden (de vraagprijs was acht miljoen) in bezit van brouwerij Interbrew was gekomen. Met een andere geinteresseerde partij werd destijds niet onderhandeld.

Migo, sinds dit voorjaar op ziekteverlof, had ambitieuze plannen. Ze wilde onder meer een tweede 400 meterbaan en een nieuw ijshockeystadion laten bouwen. Uiteindelijk werd vorig jaar slechts de renovatie en verbetering van de wedstrijdbaan gerealiseerd, waarmee tevergeefs werd gepoogd weer het snelste ijs van de wereld te maken.

Die 17 miljoen gulden vergende investering is niet de oorzaak van de verliezen. Slagter plaatst wel vraagtekens bij ,,vijfjarige contracten die op allerlei gebied zijn aangegaan''. Onder meer met een beveiligingsbedrijf, omdat beoogd werd van Thialf een evenementenhal te maken. Alleen de evenementen kwamen niet van de grond.