Voorspelbaarheid dodelijk voor toernooien

Gianni Romme mocht dit keer in de arrenslee plaatsnemen, Rintje Ritsma en Mark Tuitert stonden in Heerenveen naast hem op het erepodium, Ralf van der Rijst eindigde als debutant op de vijfde plaats.

HEERENVEEN - Oranje sloeg traditioneel toe in Thialf, op een EK dat in internationaal perspectief een monster van betrekkelijke waarde was. De prestatie van student Van der Rijst, twee weken geleden nog een anonieme rijder in het gewest Zuid-Holland, illustreerde nog eens het hoge, brede niveau in Nederland. De bankzitters Jochem Uytdehaage, Carl Verheijen en Ids Postma hadden zich vermoedelijk ook in de top van het klassement genesteld.

Zij krijgen op woensdag 29 januari in Heerenveen een kans zich alsnog voor het WK te plaatsen. Daarvoor zijn Romme, Ritsma en Tuitert nu gekwalificeerd, Van der Rijst moet zich in een skate-off over de 1500 en 5000 meter bewijzen tegenover Uytdehaage, Verheijen, Postma en De Jong. De commissie topsport van de KNSB vond gisteren dat het gat tussen Van der Rijst en zijn drie landgenoten op het podium iets te groot was. Tuitert: ,,In het buitenland zullen ze zeggen: waar lullen ze over?''

Alle EK-deelnemers verklaarden zich tegenstanders van een skate-off, omdat Van der Rijst uitstekend had gereden. De extra selectiewedstrijd zou kostbare krachtenverspilling zijn. Romme: ,,Waar zijn ze in vredesnaam mee bezig?'' Ritsma: ,,Misschien gaan ze ervan uit dat toch wel weer een Nederlander wint.''

Dat zal ook wel weer zo zijn, volgende maand in Gothenburg. Op een WK zal van buiten Europa alleen de Amerikaan Derek Parra van toegevoegde waarde zijn. In Azië en Canada zijn geen serieuze allrounders meer. De voorspelbaarheid van de toernooien door het gebrek aan internationale competitie is dodelijk voor de status van het allrounden in de wereld. Dat baart voormalig kampioen Ard Schenk, als lid van de technische commissie van de internationale schaatsunie ISU, al jaren zorgen.

Het EK bevestigde volgens hem de noodzaak tot herziening van de formule. Schenk is er voorstander van om de tien kilometer in te ruilen voor een drie kilometer. Dat zou de spanning vergroten. Bijvoorbeeld de Russen zouden dan met Sjepel, Lalenkov en Kibalko een directe bedreiging kunnen vormen voor de Nederlanders. Een eerste experiment, in november in de wereldbekerwedstrijd van Erfurt, wees dat al uit. Ter compensatie zou de tien kilometer frequenter in de wereldbeker terug moeten keren.

Schenk: ,,We moeten niet kortzichtig zijn. Er zaten weer drie dagen twaalfduizend mensen, redelijk uniek, maar we moeten onderzoeken of ze voor de show, de nacht in de kroegen, het carnaval of het schaatsen kwamen. De vraag is hoe lang het product interessant blijft als beide kampioenen al op zaterdag bekend zijn. Nu duurt het programma op zondag 4,5 uur met misschien een halfuur opwinding.''

De nieuwe Europees kampioen Gianni Romme ziet, uiteraard, weinig heil in het schrappen van zíjn tien kilometer. ,,Als we roepen dat het een Nederlands onderonsje is, is er misschien iets mis met het buitenland. Daar denken ze dat ze geen goede tien kilometer kunnen rijden, maar die afstand kun je ook aan als je een goede vijf kilometer kunt rijden. De grote vierkamp is nostalgie. De marathon is toch ook altijd 42 kilometer geweest? Die hebben ze toch ook nooit veranderd omdat er minder animo voor was? Wij zijn toevallig nu heel goed, maar toen Koss in 1994 iedereen aan bagger reed, waren wij de verliezers. Wij drijven elkaar gewoon naar een hoog niveau.''

Betere trainingsfaciliteiten zouden volgens Rintje Ritsma de concurrentie kunnen helpen. In Rusland moet de eerste indoorbaan nog gebouwd worden. Onlangs werd daar het nationaal allroundkampioenschap in Kirov gereden bij min twintig. Diverse rijders werden daarna ziek. Ritsma: ,,Als je altijd op een buitenbaantje aanmoddert word je daar echt niet beter van. Maar als die Russen in een hal kunnen trainen worden ze vreselijk gevaarlijk. Het zijn echte atleten.''

Noorwegen vierde gisteren een feestje omdat Saetre op de tien kilometer tweede werd. Het zegt alles over de povere staat van het allroundschaatsen in een land dat ooit dominant was. Saetre is een pure langeafstandspecialist. Zijn landgenoot Ervik, zesde in de einduitslag, is de laatste allrounder uit het land, maar de kloof tussen hem en de Nederlandse toppers lijkt onoverbrugbaar. Alleen de Rus Sjepel zou op het WK, op het zware Zweedse ijs, een lastpak kunnen zijn. En stiekem realiseerde iedereen zich dit weekeinde dat het een weldaad zou zijn voor het allrounden als hij straks kan stunten.