LPF is aantrekkelijk voor extreem-rechts

AMSTERDAM - De LPF is geen racistische, extreem-rechtse partij, maar zij oefent wel aantrekkingskracht uit op rechts-extremisten en racisten. De partij heeft in haar korte bestaan gezorgd voor verharding van het publieke en politieke debat. Er mag meer gezegd worden, wat ten koste kan gaan van bestrijding van discriminatie en racisme.

Die bevindingen doen de onderzoekers Jaap van Donselaar en Peter Rodrigues in de vijfde Monitor racisme en extreem-rechts, die gisteren werd gepresenteerd in het Anne Frank Huis. Zij stellen vast dat de LPF-top rechts-extremisten weliswaar heeft geweerd, maar vragen zich af of dit 'deurbeleid' wellicht te maken heeft met angst dat de partij anders in opspraak zou komen.

De wetenschappers schrijven het 'gerommel in de marge' van extreem-rechtse partijen toe aan het magneeteffect van de LPF. Als het vreemdelingenvraagstukken betreft, zijn kiezers van deze partij hardliners: voor een krachtige immigratiebeperking, zoveel mogelijk remigratie, dan wel volledige aanpassing van allochtonen.

Electoraal herstel zit er voor extreem-rechtse partijen voorlopig niet in, al houdt Van Donselaar nog een slag om de arm. ,,Met extreem-rechts weet je het nooit. Het is bijvoorbeeld de vraag of Conservatieven.nl haar verkiezingsopdoffer te boven komt. Die partij zou een brug kunnen vormen tussen de gevestigde politiek en extreem-rechts.''

'Ronduit verheugend' noemen beide onderzoekers de vermindering van het aantal racistische en extreem-rechtse geweldsincidenten in 2001 ten opzichte van de jaren daarvoor.

Het aantal daalde van 406 in 2000 naar 317 het jaar erop. En dat is opmerkelijk -vinden Van Donselaar en Rodrigues- tegen de achtergrond van de golf van gewelddadigheden na 11 september 2001.

De wetenschappers zijn overigens niet helemaal gerust op de betrouwbaarheid van hun statistisch materiaal. Slachtoffers melden veel voorvallen niet bij de politie. En als ze dat wel doen, blijven veel aangiften onopgemerkt doordat de centrale registratie niet deugt.

Gaat het om de almaar toenemende discriminatiemeldingen, dan weigert de politie regelmatig proces-verbaal op te maken, zoals in Den Haag. Daar heeft een aangifte wegens discriminatie dezelfde -lage- prioriteit als fietsdiefstal.

De meeste zaken verdwijnen in de la en worden niet doorgegeven aan het openbaar ministerie. Zo bracht Amsterdam in 2001 slechts acht dossiers aan bij het OM. Het parket is overigens wel succesvol bij vervolging wegens discriminatie. In liefst 94 procent van de honderd zaken volgde een veroordeling.