Hamid

De ochtend na de verkiezingen wilde het nauwelijks meer licht worden. Twee netten waren volledig gewijd geweest aan onze met getallen overstelpte nationale bingo-avond en uiteindelijk was het Balkenende geweest die het eerst bingo had geroepen. Bij het ene net zat Maartje van Weegen in de centrale meldkamer, bij het andere stond de tafel van Barend en Van Dorp. Er volgden exit-polls, prognoses, tussenstanden, en uitslagen die telkens weer van duiding werden voorzien, hier door Ferry Mingelen, daar door Frits Wester, maar het verschil bij RTL werd vooral gemaakt door de Golden Earring.

Na middernacht verschenen bij de NOS nog een keer de zes lijsttrekkers die de afgelopen weken het gros van de televisiezendtijd onder elkaar hadden verdeeld. Ze waren vermoeid en wij kijkers ook, zodat Paul Witteman de bijeenkomst niet te lang rekte. Er waren talloze tv-debatten geweest, maar spannend werd het vooral door Maurice de Hond die iedereen ophitste met zijn dagelijkse rapportcijfers. Die peilingen joegen Job Cohen even uit zijn stadhuis en Jan Marijnissen van de hemel naar de hel. De kiezer raakte hyperactief. Inge Diepman vertelde in 'B & W' dat een man wanhopig het stemhok was uitgekomen al roepend: 'Ik kan die hele Cohen nergens vinden!'

Echte excessen heb ik niet gezien: kokende lijsttrekkers, blind dates, vrolijke frivoliteiten bij Bridget en Katja -gewoon onderhoudende televisie zonder verlies van waardigheid.

Persoonlijk raakte ik een beetje vertederd door de restyling die Mat Herben bij 'Lijst 0' gewillig onderging (hij heeft al een hoog Winnie de Poeh-gehalte), maar er was elders iets anders wat me trof. In het lijsttrekkersdebat voor het Jeugdjournaal had de redactie het Iraanse jongetje Hamid opgevoerd dat, hoewel al ingeburgerd op een Nederlandse school, met zijn ouders dreigde te worden teruggezonden naar zijn land van herkomst, alwaar, vertelde Hamid, zijn vader de gevangenis wachtte. In het debat liet onze premier zich met moeite ertoe verleiden 'nog eens naar deze zaak te zullen kijken' en beloven deed hij al helemaal niks. Balkenende had al eerder -bij 'Barend en Van Dorp' en bij 'Voor je kiezen'- laten blijken dat hij een hekel heeft aan deze vorm van casuïstiek: erbarmen is soms heel gratuit.

Maar tot mijn verbazing zag ik dinsdagavond in een terugblik van 'Nederland kiest' een fragment uit het Jeugdjournaal-debat dat uit de montage was gevallen en waarin Balkenende tegen Hamid haspelde met het begrip 'procedure'. De premier zag er in dat fragment heel ongelukkig uit. Maar waarom verdween het eerst uit de montage en haalde 'Nederland kiest' het toch weer te voorschijn? Zou Hilversum de bingo-pot toch liever aan Wouter Bos hebben gegund?