Multicultureel samenleven?

In de jaren zeventig kwamen de eerste Marokkanen in onze 'arbeidersbuurt' wonen, drie hofjes in het nieuwe polderland.

Ik denk dat het lieve mensen waren. Met gebaren kwam je een heel eind. Een delegatie van onze straatvereniging maakte ze ook lid. Dat deze medelanders, zoals we ze van de wethouder moesten noemen, geen tuin konden onderhouden, was te billijken, de straat deed het wel voor hen, in de hoop en de aanbeveling dat dit stukje werk voortaan door hen zelf gedaan zou worden. Daar kwam helaas weinig van terecht. Het lukte ook niet de echtgenote mee te krijgen naar het ziekenhuis voor een bezoek aan haar man. Gelukkig deden hun kinderen wel mee aan de kinder- en sinterklaasfeesten. Maar de varkensvrije barbecuepakketten, speciaal aangeschaft op verzoek en na de toezegging dat men deze op het feest zou komen nuttigen, werden wegens herhaaldelijke absentie geschrapt. Maar op het huwelijksfeest van de dochter mocht je niet ontbreken.

Inmiddels is in de straat veel veranderd. Relatief veel eenoudergezinnen, alleenstaanden, allochtonen en soms asielzoekers. De deelname aan de straatvereniging is van bijna 100 procent teruggelopen tot 50 procent. De woningbouwvereniging hanteert een vorm van spreiding. Zo wonen er gemiddeld per hofje twee allochtone gezinnen. Die worden ook allemaal bezocht om lid te worden van de straat. De Turkse gezinnen haken, als ze al lid worden, na een paar maanden af. De Marokkanen, die jarenlang voor hun kinderen lid waren, maar vrijwel nooit een afspraak nakwamen, hebben nu allen bedankt. Dit viel toevallig samen met de komst van de moskee. Helaas is mij niet bekend dat in onze straat een autochtone en allochtone buur met elkaar omgaan. Men gedoogt elkaar en leeft volkomen langs elkaar heen.