Donkere dagen

Rond de donkere dagen komen er vaak berichten over Nederlandse sporters in den vreemde overwaaien die een bepaalde graad van zieligheid in zich hebben. Ligt het aan mij, of zijn het dan vooral niet voetbaltrainers, die ergens in Verweggistan, of ontslagen worden of iets meemaken dat niet leuk is. Soms een geblesseerde tennisser die alleen oudjaar moet vieren in een Australisch hotelletje, maar vooral voetbaltrainers.

Het jaar is nauwelijks afgetrapt of daar komen de berichten:

Gerard van der Lem krijgt een pacemaker. Gelukkig voor hem. Misschien dat hij en zijn vrouw al snel in Nederland zijn, lekker in de veiligheid van eigen stede en eigen kroost. Weg van die enigszins merkwaardige baan als bondscoach van Saoedi-Arabië. Dat is een werkomgeving waarbij je toch al niets kunt voorstellen. Voetbal ver weg heeft vele beperkingen, maar levert hier vooral goed geld op.

Was Van der Lem zo radeloos dat hij alleen voor de poen is vertrokken destijds? Ik kan het me niet meer herinneren.

Nu lees ik dat zijn assistent Koopman de boel overneemt. Koopman? Martin Koopman, neem ik aan. Op een zijspoor gezet in de Nederlandse voetbalwereld en nu voor even de baas bij de Arabische kampioenschappen. Big deal! Ik denk er dan maar bij dat het een ervaring rijker is, maar of het een stabiele factor in het leven van trainer Koopman is?

Dan het bericht dat het China van Arie Haan van Lyon heeft verloren. Natuurlijk. Het lijkt me een juiste uitslag, 3-1. Of ik die wedstrijd had willen zien? Voor geen geld van de wereld. Of ik het had kunnen zien is wat anders, want de partij werd achter gesloten deuren gespeeld. Coach Haan is een denderende campagne richting volgende wereldkampioenschappen begonnen en dat zullen we weten. In begin januari een wedstrijd achter gesloten deuren spelen... Iemand die dat kan begrijpen?

Haan in China, ook zoiets. Als Redder van het oppermachtige voetballand? Als kopie van Guussie? Je moet het maar durven, je moet het maar willen, je moet maar de bijna blinde ambitie hebben om zoiets te doen. Of is dit ook een typisch voorbeeld van We want more?

Haan rijgt een verblindende serie van halve en hele mislukkingen aaneen en dan kan China wel eens of de kentering of de bevestiging zijn. Bevestiging van wat? Dat voetbaltrainers redelijk los van de werkelijkheid staan en om welke reden dan ook een baan accepteren daar waar een normaal mens op zijn klompen aanvoelt dat het vloekt: Arie Haan en China, proef de woorden goed.

Werelden liggen er tussen de twee begrippen. Zeeën die niet te overvaren zijn, maar ach, ook daar zullen ze wel dikke Mercedessen hebben.

En tot slot het bericht dat ons aller Fritz Korbach in onderhandeling is met Aiki Larnaca. Juist, op Cyprus. Die ploeg heeft een van de tot nu toe veertien gespeelde duels weten te winnen en dus is het logisch dat Korbach in beeld komt.

Je gunt die man toch veel meer. Er is toch wel een Nederlandse Aiki waardoor hij niet naar die hem volkomen vreemde cultuur en competitie hoeft af te reizen om er...

Wacht even... die voetbaldieren (want dat zijn het) kiezen er zelf voor. Ze trekken de wereld in om het nog 'ergens' te gaan maken. Ze hebben naam of faam, want ze komen uit Nederland, een groot voetballand, een natie waar men toptrainers van de lopende band laat komen.

En het avontuur is nog altijd beter (en zeker spannender) dan werkloos in Nederland op de bank te hangen en om het uur teletekst aan te knippen om te kijken of er ergens misschien een trainer weggestuurd is. Bij TOP Oss, FC Twente, RBC of Veendam.

Of is dat geen avontuur?