Moderne manieren

Beste Beatrijs,

Georganiseerde kinderfeestjes zijn heel erg in de mode. Elk pretpark, museum of kasteel biedt tegenwoordig wel een arrangement voor een verjaardagspartijtje. En wie thuisblijft ontvangt een clown of goochelaar. Koekhappen en spijkerpoepen of gewoon lekker spelen zijn blijkbaar niet meer genoeg; het kinderfeestje vereist bijzonder entertainment. Zijn moderne ouders te druk om zelf iets te verzinnen, is het gemakzucht? Komt het door de organisatiedrift van ouders, die het leven van hun kinderen steeds meer regelen en plannen? Of willen ouders niet voor elkaar onderdoen Verbaasd over geldsmijterij Beste Verbaasd,

Men kan geen tien, twaalf kinderen uitnodigen voor een verjaardagsfeestje, waarvoor niets is gepland. Een kinderpartijtje moet toch echt iets speciaals bieden, al kan dat best uit iets eenvoudigs bestaan als blindemannetje of stoelendans. Ik geloof niet dat ouders erop uit zijn andere ouders de ogen uit te steken met extravagante activiteiten (survival-middagjes, dansgala voor feeën, laser-pistoolgevechten). Ik geloof ook niet dat ouders streven naar perfectie of hun regelzucht uitleven. Van gemakzucht wil ik ze ook niet betichten, want ze doen veel moeite om iets leuks te verzinnen.

De werkelijke reden van het uitbesteden is dat ouders bang zijn voor een grote groep opgewonden kinderen. Met acht kinderen heb je al een onoverzichtelijke bende die alle kanten op krioelt. Een kinderpartijtje onder je eigen dak is een buitengewoon ingewikkelde logistieke operatie. Er is een draaiboek nodig en een activiteitenschema. Het is niet moeilijk om wat kringspelletjes of wedstrijden te verzinnen. Het probleem is die kinderen zo ver te krijgen dat ze meedoen. Om te beginnen eet de helft van de jeugdige gasten de verjaardagstaart niet op, want ze houden niet van taart. Dan zijn er altijd een paar die niet willen meedoen aan de spelletjes, omdat ze 'geen zin' hebben, en die gaan zitten klieren. Meisjes willen nog wel eens een instructie volgen, maar veel jongetjes willen helemaal niet koekhappen of aardappellopen - die doen niets liever dan elkaar onafgebroken met zwaardjes of pistooltjes achterna rennen. Een respectabele tijdsbesteding, maar een ouder met een af te werken programma denkt dan (ten onrechte) dat hij gefaald heeft.

Wat moeten ouders doen? De kinderen tot de orde roepen? Hen voorhouden dat de arme Afrikaantjes wat blij zouden zijn met zo'n heerlijke taart? Zeggen: 'Niet zeuren, we doen allemaal mee, dat is leuk'? Hen corrigerend toespreken, als ze vals spelen met de wedstrijdjes en dat glashard ontkennen? Het valt niet mee om streng te zijn tegen andermans kinderen. Veel ouders zien zo tegen een kinderpartijtje op, dat ze er honderden euro's voor over hebben om maar niet zelf als akela te hoeven optreden.

Beste Beatrijs,

Mijn man laat na wc-bezoek altijd de wc-bril omhoog staan. De volgende bezoeker, ik dus, moet met de hand de bril omlaag doen. Ik vind dat vies en onbeleefd, maar hij vindt het onzin en begrijpt niet waar ik me druk over maak. Wat zijn de regels hiervoor?

Graag omlaag

Beste Graag omlaag,

In een huishouden, dat niet alleen uit vrouwen bestaat, wordt de wc op twee manieren gebruikt: bril omhoog, alleen de mannen; bril omlaag, vrouwen en soms mannen. Bij binnenkomst in de wc zijn er dus twee mogelijkheden: ofwel de wc staat goed en de gebruiker kan meteen zijn of haar gang gaan; ofwel de wc staat verkeerd en de gebruiker moet de bril omhoog dan wel omlaag klappen.

Kennelijk beschouwt u de bril-omlaag-positie als de standaard en u verwacht van uw man dat hij de faciliteit ook zo achterlaat. Maar misschien is hij zelf wel de volgende bezoeker, of een huisvriend, of uw vader. Bovendien, waarom heeft een vrouw meer recht dan een man om de wc klaar voor gebruik aan te treffen? Waarom zou de vrouw gevrijwaard moeten blijven van het aanraken van de wc-bril? Bij een egalitaire verhouding tussen de seksen past een eerlijke verdeling van taken. Als het goed is, komt het afwassen niet altijd op dezelfde schouders neer. Het manipuleren der wc-brillen dus ook niet. De wc in uw eigen huis dient zo schoon te zijn dat het geen enkele gebruiker terug zou hoeven deinzen voor het op- of neerklappen van de bril. Ook het schoonmaken dient eerlijk te worden gedeeld dan wel tegen goede betaling uitbesteed.

Beste Beatrijs,

Het valt me op dat steeds meer mensen tijdens een begrafenis op de gang naar het graf met elkaar lopen te babbelen - en vaak zelfs over zeer triviale onderwerpen. Ik hecht eraan in stilte van en naar het graf te lopen uit respect voor de overledene, terwijl ik nadenk over het gebeuren. Ik kijk dan ook recht vooruit, geen aansluiting gevend voor een praatje. Wel merk ik dat een ander dat 'niet gezellig' vindt. Wat vindt u?

Niet kletsen op het kerkhof!

Beste Niet kletsen,

Er zijn van die begrafenissen, waar men met een niet al te bezwaard gemoed heen gaat. De dierbare overledene is ver in zijn jaren tachtig na een welbesteed leven vredig ontslapen na een kort ziekbed. Zijn maatschappelijke betrokkenheid en prettige persoonlijkheid zorgen voor een grote opkomst van relaties en vrienden die hem de laatste eer komen bewijzen. De stemming is sober en ingetogen, zoals passend bij begrafenissen. Toch is het overgrote deel der aanwezigen niet door doffe wanhoop overmand. Aan ieders leven komt een einde, en dit is wel een heel mooi einde. Je zou er bijna jaloers op worden, ware het niet dat je blij bent dat het jouw tijd nog niet is en kijk eens wie we daar hebben: Stoffels en Grondijs! In geen eeuwigheid gezien, die twee.

U heeft gelijk: het reünie-aspect dat elke begrafenis onvermijdelijk aankleeft, moet wachten tot de ter-aarde-bestelling voltooid is en de koffie wordt geserveerd. Toch beginnen in de praktijk mensen al eerder met elkaar te praten, zeker wanneer het heel druk is en de afwerking van de routine veel tijd vergt. Een praatje tijdens de tocht over het kerkhof hoeft niet tot ergernis te leiden, mits de toon gedempt blijft en men andere rouwenden niet stoort. Het verdrietzwaartepunt bevindt zich hoe dan ook in de kop van de stoet. Dat anderen u 'niet gezellig' zouden vinden, wanneer u deze gang naar en van het graf liever in stilte maakt, lijkt me eerder een symptoom van uw eigen ergernis dan een werkelijke mening die mede-begrafenisgangers aan elkaar door smiespelen. Zelfs het fanatiekste gezelligheidsdier weet dat hij zich op het kerkhof een beetje moet inhouden. Contemplatie is daar de norm. Als u daaraan hecht, betekent dat heus niet dat anderen u daarom veroordelen.