Multicultureel samenleven?

De oproep aan lezers om hun ervaringen met de multiculturele samenleving op papier te zetten, leverde zoveel reacties op dat Podium er mee door wil gaan. Vanaf vandaag twee keer per week een aflevering.

Mijn dochters zitten op een zwarte school. Als ik daarvoor uitkom, want zo voelt dat toch een beetje, ontmoet ik meestal meewarige blikken. En als ik daarna zeg dat we er bewust voor hebben gekozen, dan kijken de meesten of ze water zien branden. Alsof die keuze garant staat voor verpieterende kinderen. Liever brengen de autochtone gezinnen hun kroost naar hagelwitte scholen.

Is een zwarte school dan het paradijs op aarde? Natuurlijk niet. Ik voel me wel eens verloren, als ik tussen Turks pratende vrouwen in de klas zit. Ik erger me aan de allochtone ouders, die tegen de kinderen hun moedertaal gebruiken en de leerkracht met een onvervalst Zaans accent aanspreken. Het irriteert me dat voor de meeste klussen op school hetzelfde groepje Hollandse ouders opdraait.

Maar ik kijk liever naar de positieve ontwikkelingen. Zoals het Turkse jongetje dat sneller door de rekenboeken gaat dan alle Nederlandse leerlingen. Of de gesluierde moeder wier Nederlands door hard studeren spectaculair is verbeterd. Zoals de huidige Schooladviesraad, waarin twee Turkse mannen en een Marokkaanse vrouw zitting hebben genomen. En het jaarlijkse kerstfeest, drukbezocht door moslimouders en

-kinderen, opgesierd met de heerlijkste buitenlandse gerechten.

Het gaat langzaam, ik geef het toe. De praktijk is echter weerbarstiger dan de integratie-retoriek van de straat. Onderschat de kracht van geschiedenis, cultuur en opvoeding niet. Zeker als je van het Turkse of Marokkaanse platteland komt en nauwelijks onderwijs hebt genoten. Noch dwang noch doodknuffelen helpt dan. Wel ondersteuning, stimulatie, ruimte en tijd. En aanwezigheid van Nederlanders in je omgeving. Anders is er niets om mee te integreren.