Eindelijk vrij om mooie dingen te laten zien

Kiki Musampa werkt en woont aan de Costa del Sol, waar de zon nu ook voor hem is gaan schijnen. De oud-ajacied (25) bereidt zich als topscorer van Málaga CF voor op de volgende stap naar boven. ,,Al die mensen die te vroeg geoordeeld hebben... Die zullen nu wel anders piepen.''

AMSTERDAM - Kiki Musampa was nog piepjong toen hij Ajax verliet en de wijde wereld in trok. Twintig jaar slechts, maar de Ajax-opleiding achter de naam schept verwachtingen. Torenhoge verwachtingen. Nooit meer zomaar een aankoop, een jonkie dat nog moet rijpen.

Musampa werd vaak al veroordeeld, voordat een eerlijke beoordeelding zou kunnen plaatsvinden. Zo ging het bij Bordeaux, waar de in Zaïre geboren linkspoot in twee seizoenen veel te veel tussen de bank en de tribune pendelde.

Zo ging het ook in de eerste twee seizoenen bij Málaga, aan de Zuid-Spaanse kust. Hij moet zich daar aan de Costa del Sol bijna een toerist hebben gevoeld. Alleen hij moest werken, keihard werken. Voor hem scheen de zon niet.

Musampa was in de zomer van 2001 vier jaar weg bij Ajax, maar leek nog niet zo bijster veel opgeschoten. ,,Dit was weer een mislukt seizoen'', concludeerde hij ook zelf. Veel te vroeg bij Ajax weggegaan, zo concludeerden anderen.

Kiki Musampa is dit seizoen topscorer van Málaga en de grote ster van de kleine club. Hij heeft geknokt én overwonnen. Hij heeft de trainer overtuigd, én de fans. En flink wat scouts van internationale topclubs. ,,Al die mensen die te vroeg geoordeeld hebben... Die zullen nu wel anders piepen.''

,,Ik ben als voetballer volwassen geworden. Vorig seizoen kreeg ik eindelijk de kans te laten zien wat ik kan. Het is een heerlijk gevoel als je dan heel langzaam steeds meer vertrouwen om je heen voelt. En dit seizoen is alles anders. Ik voel dat ik hier niet meer stuk kan. Dat ik de vrijheid heb mooie dingen te laten zien.''

Bij Ajax was het nog een spelletje. Pleintjesvoetbal op een gladgeschoren veldje. Grappen, grollen en dollen. Winnen was een gewoonte.

De echte wereld had andere wetten. Musampa moest zich heel snel aanpassen. Bij Bordeaux had de lichtgewicht het zwaar. ,,Ik heb de afgelopen jaren veel tijd in de sportschool doorgebracht. Dat was hard nodig. Dat zie je op de training, waar iedereen er groter, sterker, gemener uitzag. Dat merk je als je tegen die jongens opbotst. Tegen die lichamen van beton. Ja, dat voel je dan ook...''

Lichamelijk werd hij sterk, mentaal was hij het al. Vier jaar lang werd hij niet voor vol aangezien, werd hij genegeerd door trainers. Als toerist is het goed toeven in Bordeaux en Málaga. Maar als ambitieuze artiest voel je je moederziel alleen als je niet mag optreden. Als je alleen op de training mag aantreden, of voor korte invalbeurtjes.

,,Ik had een missie. Ik moest keihard werken, scherp zijn. Ik moest wachten op een kans en dan heel hard toeslaan. Met dat idee ging ik elke dag aan de slag. Ik keek in de spiegel en beloofde dat ik mezelf nooit wat zou kunnen verwijten.''

,,Ik heb het alleen gedaan. Helemaal alleen. Je kunt wel een heel team om je heen verzamelen, met koks en psychologen, maar ten eerste is dat een dure affaire en ten tweede moet je het uiteindelijk toch zelf laten zien.''

Voetbal heet een teamsport, maar soms is het toch fijn als je een beetje een einzelgünger bent. ,,Zeker in het buitenland. Als buitenlander hoef je van niemand steun te verwachten. Er is niemand die mij ooit een goeie tip heeft gegeven. Er is niemand die je aanraadt om naar een sportschool te gaan, of wat dan ook. Eigenlijk houden ze je, als buitenlandse voetballer, als concurrent, het liefst dom.''

De momenten-voetballer van toen is een teamspeler geworden. Eentje die niet meer bij elke schouderduw omvalt. Hij gebruikt zijn trucjes die hij als pleintjesvoetballer leerde nog wel eens, maar alleen als het een doel heeft. Alleen op weg naar hét doel.

Hij geniet van de krantenberichten, van al die clubs die hem zouden volgen. ,,Voorlopig zijn het roddels. Maar het is leuk als je genoemd wordt.'' Het is vooral zo leuk omdat hij nu eindelijk aan de vergetelheid is ontsnapt. Nooit meer: die Musampa die te vroeg wegging bij Ajax.

Hoeveel goals is reëel, voor een linker middenvelder van de Spaanse nummer dertien? Musampa lacht. ,,Zeven is reëel...'' Zoveel heeft hij er nu. De voormalige lichtgewicht maakt een evenwichtige indruk. Onverstoorbaar bezig aan zijn missie.

Natuurlijk wil hij komende zomer graag naar een topclub. ,,Of naar de semi-top. In ieder geval een stapje hogerop'', voegt hij er bescheiden aan toe. Musampa heeft zich de grond niet in laten boren toen het slecht ging, hij wil nu ook niet gaan zweven.

,,Met slimmere, betere spelers om me heen, zal ik simpelweg ook makkelijker kunnen voetballen. Ik hoop op een mooie club uit Spanje, het land waar ik nu naam aan het maken ben. Maar er zijn ook andere clubs waar je geen nee tegen kunt zeggen.''