Niet welkom (2)

Aboutaleb vraagt of hij minder gauw gecontroleerd zal worden bij de douane, wanneer hij zijn haren blondeert. Ik moet hem teleurstellen, als afstammeling van een Poolse vluchteling, die vanwege zijn geloof vervolgd werd en die in 1783 in Nederland aankwam, ervaar ik nog regelmatig dat mijn naam vragen oproept over mijn herkomst. Ondanks dat mijn voorouders sinds mijn grootvader met autochtone meisjes zijn getrouwd, en in rechte lijn twee hoogleraren en twee artsen voorkomen, word ik alleen al om mijn naam en misschien ook door mijn voorkomen als mogelijk allochtoon aangekeken.

Als ik mij als zevende generatie allochtoon nog steeds zo bejegend voel, denk ik dat Ahmed Aboutaleb nog een lange weg te gaan heeft. Als troost moet hij dan maar bedenken dat er maar heel weinig Nederlanders direct en onvermengd afstammen van de Batavieren, die trouwens ook allochtonen waren. En dat zowel hij als mijn voorvader niet voor niets naar Nederland zijn gekomen. In mijn geval om dat het in land van oorsprong voor mijn voorvader te gevaarlijk werd. Waarom Aboutaleb hier is is mij onbekend. Als het alleen om economische redenen is, lijkt het mij moeilijker om in Nederland te aarden omdat hij dan de dankbaarheid mist dat hij het leven heeft behouden door Nederlander te worden.

Ik kan Aboutaleb verzekeren dat indien hij zich als Nederlander gedraagt, dat het hier dan best uit te houden is. Niet opvallen is het devies voor de volgende tien generaties als hij zijn naam niet wil veranderen, hetgeen ik ook niet van plan ben om te doen. Geduld en hard werken aan aanpassen is het geheim van integreren en daar is geen psychiater voor nodig. Degenen die zich niet gewenst voelen, kunnen dat aan zichzelf wijten, wegens gebrek aan aanpassingsvermogen.