Schouten

De Konmar. Het Studiehuis. De Partij van de Arbeid.

Nederland draait massaal zijn dromen, illusies en experimenten terug. Het was al een tijdje gaande. Het gedoogbeleid werd niet langer gedoogd, de light-sigaret mocht niet langer misleiden (wanneer volgen light verse en lichte muze?), commissarissen van politie riepen op iedere nieuwjaarsborrel: zero tolerance! Afgelopen dagen kwam de volledige restauratie van Nederland een stukje dichterbij. Binnenkort kunnen we weer op Edah en Super de Boer rekenen. Straks zijn de laatste drie jaar van de middelbare school alsnog gewoon te doen. En de Partij van de Arbeid wordt net als vroeger Nederlands grootste. Premier Balkenende was zelfs zo duizelig geworden van al dat terugdraaien dat hij bij Andries Knevel, de Barend & Van Dorp van het prot-chr. deel van het vaderland, de euthanasiewet en de afschaffing van het bordeelverbod wel eens even zou evalueren, lees: op losse schroeven zetten. Ook in het onderwijs draait men op opmerkelijke wijze terug, kijk maar hoe een school met de naam Calvijn College zo te zien haar naam weer eer aan tracht te doen. Geen beledigingen of rare hoofddeksels meer op school, stop illegaal kopiëren of 'kutwijf' naar een lerares roepen! 'Niks meer pikken', zegt directeur Bleeker, die vooraf als manager van twee jeugdgevangenissen duchtig geoefend heeft op het niet gedogen. Het klinkt, zij het van verre, toch bekend. 'Ik eis van de leraar dat hij zich niet inleeft in het kind, dat hij niet daalt. Ik eis van het kind dat het zich inleeft in de leraar, dat het klimt. Ik eis dat het zich inleeft in tien leraren. Ik eis dat het tienmaal gehoorzaamheid zal kennen, tienmaal tucht, dat het door tien volwassenen zal worden getuchtigd.' Dat liet Bordewijk leraar Bint in 1934 zeggen. Een bekende geest dus, oude wijn in nieuwe zakken. Het is een terugkerend verschijnsel, verval leidt tot behoudzucht, ontucht tot tucht, wie te hard wil wordt teruggefloten. Maar de collectieve behoudzucht van Nederland krijgt ook iets maniakaals. Daarom een ander wijsheidje uit Bint, dat strenge boek: 'Misschien gaan wij een kringloop, dan komen wij vanzelf bij het verleden terug. Maar we moeten er niet bij willen verwijlen. En wij mogen hopen dat latere geslachten onze bouwsels zullen slopen.'